Internet leek dè oplossing bij uitstek. Sommige dingen blijken gemakkelijker ‘gezegd’ via internet. Een impulsieve klik op de muis en de boodschap die je nooit over je lippen zou krijgen, komt er toch uit. Op een computerscherm.
Niemand, maar dan ook niemand in deze westerse wereld, zou de stelling tegenspreken dat internet de wereld voorgoed veranderde. Ook Andrew Sullivan niet.
In Why I blog vertelt deze verwoede blogger hoe hij zelf met internetjournalistiek begon. Na zijn eigen website volgde zijn eigen blog en de o zo herkenbare vraag: Wat zet ik er in hemelsnaam op? Hoeveel toon ik anderen – soms bekenden, soms onbekenden – van mezelf? Want onvermijdelijk ga je over jezelf schrijven. “Since you are a relatively fixed point in this constant interaction with the ideas and facts of te exterior world.”
Bloggen roept zoveel vragen op, zoals: wat is het psychologische effect van bloggen? Het is algauw een verslaving. “For bloggers, the deadline is now.” Je kunt om het even welk moment een nieuw bericht op je blog posten. Het geeft een kick om je eigen woorden ‘de ether in te sturen’ met niets anders dan een computer. Tegelijkertijd confronteert een blog je met je angsten: de angst om jezelf te veel bloot te geven, de angst om iets slechts te geven en de angst voor negatieve reacties tot de angst om niet gelezen te worden. Niettemin bestaat op internet een zee van blogs. De ene al wat vernieuwender dan de andere.
Op vlak van vernieuwing heeft Mr. Sullivan me wakkergeschud:
In Why I blog vertelt deze verwoede blogger hoe hij zelf met internetjournalistiek begon. Na zijn eigen website volgde zijn eigen blog en de o zo herkenbare vraag: Wat zet ik er in hemelsnaam op? Hoeveel toon ik anderen – soms bekenden, soms onbekenden – van mezelf? Want onvermijdelijk ga je over jezelf schrijven. “Since you are a relatively fixed point in this constant interaction with the ideas and facts of te exterior world.”
Bloggen roept zoveel vragen op, zoals: wat is het psychologische effect van bloggen? Het is algauw een verslaving. “For bloggers, the deadline is now.” Je kunt om het even welk moment een nieuw bericht op je blog posten. Het geeft een kick om je eigen woorden ‘de ether in te sturen’ met niets anders dan een computer. Tegelijkertijd confronteert een blog je met je angsten: de angst om jezelf te veel bloot te geven, de angst om iets slechts te geven en de angst voor negatieve reacties tot de angst om niet gelezen te worden. Niettemin bestaat op internet een zee van blogs. De ene al wat vernieuwender dan de andere.
Op vlak van vernieuwing heeft Mr. Sullivan me wakkergeschud:
“The role of a blogger is similar to the host of a dinner party. He can provoke discussion or take a position, even passionately, but he also must create an atmosphere in which others want to participate.”Een taak die de blogger door de specificiteit van zijn medium gemakkelijker ter hand kan nemen dan de columnist in krant of weekblad.
Ik ben vastbesloten om meer die richting in te gaan. Ik wil reacties uitlokken en ik moet nog ontdekken hoe ik deze blogomgeving – en mijn schrijven? – kan aanpassen om dit te bereiken. Misschien niet zo simpel voor iemand die niet alles kan toevertrouwen aan de afstandelijkheid van het computerscherm en soms bewust pen en papier terug opzoekt. En gewoon was te schrijven zoals dat vroeger meer gebeurde: bedoeld om te lezen en niet om direct op te reageren. Maar het is een experiment dat ik moet aangaan. In een wereld van gsm’s, i-phones en skype moeten we toch allemaal met de vernieuwing meegaan, niet? Toch kan ik het gevoel niet kwijtraken dat we met de vernieuwing de vroegere voordelen riskeren te verliezen. Zoals wanneer je per uitzondering gsmloos op straat rondloopt en ineens constateert dat het straatbeeld onherroepelijk is veranderd. Want het is een eeuwigheid geleden dat je nog een telefoonkotje hebt gezien.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten