Ironie...

Een kot op de vierde verdieping. Ik moet toegeven dat ik er mijn twijfels bij had. Zwakke wel te verstaan, want schoon uitzicht op de basiliek van Koekelberg en vlakbij de keuken.
Even dacht ik eraan dat het wel lastig verhuizen zou worden, omdat er ook geen lift is. Maar dat obstakel is gauw overwonnen. En op de vierde verdieping heb je niet zo’n last van het straatlawaai. Mooi meegenomen dus.

Ondertussen ben ik bezig met het researchen van een artikel over de toegankelijkheid van Europese steden voor personen met een functiebeperking. Blijkbaar besloot het universum dat een dergelijk artikel en een Brussels kot op de vierde verdieping een uiterst geschikte combinatie zou opleveren voor... een plotwending.

Vorige week heb ik mijn enkel verstuikt. Een week lang mag ik op krukken lopen. Toeval wil dat ik juist op weg was naar zee op weekend. Op zich niet zo speciaal, maar ik ging daar wel een groep vrienden met een fysieke handicap terugzien. Pure ironie. Het was de ideale groep om te interviewen voor mijn artikel. Ineens wat werk gespaard. Dat weekend is helaas in het water gevallen.

Maar nu mag ik zelf ondervinden hoe het zit met de toegankelijkheid van Brussel. Misschien moet ik maar stoppen met schrijven over mijn eigen ervaringen, voordat ik volgende week de enige overlevende van een treinramp word. Ik beloof hierbij plechtig dat mijn volgende blogbericht over iets of iemand anders zal gaan. Hopelijk wordt mijn leven dan weer wat minder spannend.