Van sprookjesprinses tot presidentsvrouw: het schoentje past

Studeren is… dingen doen die je nooit uit jezelf zou doen, bijvoorbeeld iets over schoenen schrijven. Wat kan ik daar in godsnaam over vertellen? Zoals elke vrouw word ik regelmatig verleid om van tijd tot tijd een schoenwinkel binnen te stappen, maar hoe kan ik nu iets amusants, interessants of grappigs over schoenen verzinnen? Het is een tamelijk banaal onderwerp.

Hoe kom ik dan bij schoenen? Als inspiratie voor een artikel moesten we uit verschillende persmappen kiezen gaande van make-up tot mode. De hele klas snelt onmiddellijk naar voor in de hoop op een leuk onderwerp en bladert druk door de verschillende mappen. Nu ja mappen. Het gaat van geniete bundeltjes papier tot kleurrijke solide mappen met een cd-rom erbij. Zo zie je dat de crisis overal zijn gevolgen op heeft.

Voor mij ligt zo’n simpel bundeltje papier waar niemand anders aandacht aan besteedt. In het hoekje staat een frivool hartje met de tekst “Lady” erop. Nonchalant valt mijn blik op de titel: “Cinderella stands tall on heels and becomes a lady!”
Cinderella, glimlach. Als kind werd ik meer dan eens begeesterd door verhalen over verre oorden, magie en zonderlinge figuren. De verhalen die steeds aangekondigd werden met de woorden “Er was eens”. Sprookjes, dat moet toch een aparte insteek zijn voor een artikel.
Geen andere map of bundeltje papier trok spontaan mijn aandacht, dus ik stelde me tevreden met Cinderella.

Assepoester: een arm meisje dat met de hulp van een toverfee verandert in een prinses, een prins verleidt en haar schoentje verliest op zijn bal. Pas wanneer het schoentje past, kan zij een lang en gelukkig leven tegemoet gaan. Als een simpele schoen zo’n cruciale rol kan spelen in een sprookje, hoe belangrijk zijn schoenen dan voor een vrouw?

Enkele statistieken. De gemiddelde vrouw spendeert tijdens haar leven drie maanden van haar leven en 120.000 euro aan schoenen, aldus een onderzoek dat het Britse vrouwenblad Grazia uitvoerde. Die investering zou in een vrouwenleven gemiddeld 800 paar schoenen opleveren.
De liefde voor schoenen gaat zover dat vrouwen zelfs op eten zouden besparen, mocht hen dat in staat stellen dat dure paar schoenen te kopen dat eigenlijk boven het toegestane budget valt.

Een extreem voorbeeld. Gisteren haalden de schoenen van Imelda Marcos de aandacht van de media. Deze gewezen presidentsvrouw van de Filippijnen bezit de indrukwekkendste verzameling schoenen ter wereld. Zo’n luttele 3000 paar. Deze collectie haalde het nieuws toen orkaan Ketsana dreigde een flink deel van Imelda’s schoenen te ruïneren. Zo’n achthonderd paar zijn namelijk tentoongesteld in het Marikanamuseum van de Filipijnse hoofdstad Manilla. De Manillaanse straten liepen onder. Het museumpersoneel moest in allerijl de collectie naar een hogere verdieping verhuizen. Ik had niet graag in hun schoenen gestaan, maar hun inzet werd beloond. De gehele collectie was gered.

Wat bracht Imelda Marcos ertoe zo’n excessief aantaal schoenen te kopen? Ze hield steeds vol dat haar extreme schoenenaankoop geen hebzucht was.

"Ik moest wel een ster zijn, voor de armen. Ik bracht zo wat licht in hun leven."

De echte reden zal dichter aanleunen bij de vaststelling van Armin Falk, professor aan de universiteit van Bonn: kopen kan als een drug inwerken op de hersenen. Schoenen kopen stimuleert namelijk het pleziercentrum in de hersenen.

Steeds meer begin ik te denken dat schoenen misschien dan toch niet zo banaal zijn. Volgens het Britse blad Garzia zou zelfs een date met de zogenaamde “sexiest man alive”, George Clooney, niet op kunnen tegen het perfecte paar schoenen. Of wil dat gewoon zeggen dat George Clooney ondertussen van zijn voetstuk is gevallen? Misschien knelt daar het schoentje…