This may be funny (or not)

Wat hebben een journalist en humor gemeen? Ze kunnen niet iedereen plezieren. Het is alombekend dat niet iedereen hetzelfde gevoel voor humor heeft. Je hebt misschien zelf al eens zo’n genant moment meegemaakt waarop je dacht – met de nadruk op dacht – hilarisch te zijn, maar je gesprekspartner je aankeek met een groot vraagteken in de ogen.

De zelfmoordkonijntjes van Andy Riley zijn misschien zo’n voorbeeld van humor die niet iedereen kan smaken. Denk aan hardnekkige voorvechters van dierenrechten. Alhoewel, ik moet bekennen dat ik voorbije zondag op de boekenbeurs de verleiding niet kon weerstaan mezelf “The bumper book of bunny suicides” aan te schaffen. Ook al heb ik niets tegen konijnen. Integendeel, ik laat mezelf onder geen beding konijn voorschotelen. Maar de schattige langoortjes die op creatieve wijze volharden in hun doodswens en daarbij alle mogelijke middelen uitproberen, hoe waanzinnig ook, kunnen steeds op mijn sympathie rekenen. Ze zullen onverbiddelijk hun laatste adem uitblazen door bijvoorbeeld zichzelf als kreeft te vermommen in een visrestaurant, tijdens het inladen van de ark van Noach lekker luierend achter te blijven, of zich te verstoppen om aangestoken te worden door de Olympische vlam.

Gek genoeg zijn zelfmoordende konijnen in staat een grijze dag op te fleuren. En ik ben niet de enige met deze op het eerste zicht vreemde hersenkronkel. De boekjes konden rekenen op veel positieve commentaren. Zo schreef de Independent over het bumper book 'highly inventive and very funny rabbit despair. It should cheer you up no end.' Ook heb ik gehoord dat ze jaren geleden een populair kerstcadeautje zouden geweest zijn. Beter niet te geven aan je depressieve medemens, natuurlijk.

Maar voor al wie meer wil van de fluffy langoren die het leven simpelweg voor bekeken houden, klik hier voor The best of … De zelfmoordkonijntjes.