Als Berlijn je toelacht...

Van winterblues naar kerstroes


Twintig jaar na de val van de muur staat Berlijn bekend als een coole stad: arm aber sexy. Maar niet alleen wie goedkoop wil citytrippen, een voorliefde heeft voor de wereldoorloogse geschiedenis of voor graffitikunst, kan zijn hartje ophalen in Berlijn. Want de Berlijners gaan ver in hun kerstliefde. Zo ver dat de Berlijnse kerstmarkten een meer dan waardig alternatief bieden voor de christmas shopping in Londen.

Sinds enkele weken heeft het hippe Berlijn zich omgetoverd in een wintersprookje. Als je enige winterblues voelt, schrijven wij het volgende Berlijnse recept voor: cultuur, shopping, bijna 60 kerstmarkten en het grootste nieuwjaarsfeest van Duitsland bij de Brandenburger Tor.

Maar de hele stad is in de ban van de kerstsfeer. Je kan een door mensen gemaakte sterrenpracht bewonderen van onder het dak van het beroemde Sony Center. Als je op de boulevard Unter den Linden wandelt lijken de lindebomen in lichterlaaie te staan. Misschien wel de mooiste lichtketting verbindt het Wittenbergplatz met de Halenzee, langs de winkels van de City West tot aan de kerstmarkt bij de Gedächtniskirche. Ook als je jezelf al een halve Berliner voelt, heb je nu de uitgelezen kans om een andere kant van Berlijn te ontdekken.

Stille nacht?

Swingende saxofoonklanken tegen een zwarte hemel. Een zee van kerstlichtjes. Een kleurenweelde van sjaals, hoeden en wanten. Vrolijke stemmen van toeristen en Berlijners die zich opwarmen met een glühwein. De zeemzoete geur van gebrande amandelen. Jongleurs en acrobaten stellen hun kunstjes tentoon. Overal zie je sterren. In deze stroom van indrukken zouden drie wijzen uit een ver land makkelijke afgeleid geraken en hun ster al vlug vergeten. Wie weet waar waren zij dan beland...

Ben jij niet op zoek naar die ene ster, maar wil jij je laten leiden door romantisch verlichte straatjes? Of ben jij nog op zoek naar geschenkjes? Berlijn telt vandaag bijna zestig kerstmarkten. De meest pitoreske vind je op de Gendarmenmarkt, aan Unter den Linden, in Spandau en in het Kulturbrauerei complex. Een unicum is de chanoekamarkt in de tuin van het joods museum. En vergeet niet de Weinachtszeitmarkt onder de tv-toren of het Postdamer Platz dat nu in volle kerstpraal gehuld is.

Praktisch
De Gendarmenmarkt
Van 23 november tot 31 december.
Zondag-donderdag 11u-22u, vrijdag-zaterdag 11u-23u.

De kerstmarkt van Spandau
Van 23 november tot 23 december.
Zondag-donderdag 11:00-20:00, vrijdag 11u-21u, zaterdag 11u-22u.

De Weihnachtszeitmarkt onder de tv-toren
Van 23 november tot 28 december.
Zondag-donderdag 12u-21u, vrijdag-zaterdag 12u-22u.

De site www.euroreizen.be/kerstmarkten/duitsland/berlijn.htm biedt promoties aan om vervoer naar en verblijf in Berlijn voordelig te combineren tijdens de kerstperiode.

Wetenschapsweetje van de week: Klimaatverandering al merkbaar?

De gemiddelde temperatuur van onze aardbol zal pieken in 2010, aldus de Britse Meteorologische Dienst (Met Office). It’s getting hot in here en nee, het ligt niet aan u. Of juist wel?

De klimaatwetenschappers van de Meteorologische Dienst voorzien het volgende weerplaatje in 2010: een gemiddelde van 14,58 ºC, dus 0,58 ºC boven het lange-termijngemiddelde van 14,0 ºC. De klimaatverandering is niet de enige schuldige, beweren zij. Ook een gematigde opwarming van de tropische Pacifische Oceaan zou de wereldtemperaturen normaliter opdrijven.

Totnogtoe was 1998 het warmste jaar dat de metereologen optekenden. De thermometer wees toen gemiddeld 14,52 ºC aan.

Ligt het aan ons?
“In 2010 wordt een globale temperatuur verwacht van bijna 0,6 ºC boven het lange-termijngemiddelde van 1961 tot 1990”, volgens een verklaring van de Meteoroloische Dienst. “Toch is een recordpiek in 2010 geen zekerheid.” Alsnog kan een grote vulkaanuitbarsting de wereldtemperatuur van slag brengen. Of een extreme El Nino-conditie (het opwarmen van de oostelijke Pacific die hitte vanuit de diepe oceaan vrijmaakt in de atmosfeer, waardoor globaal de temperaturen stijgen), zoals in het huidige recordjaar, 1998.
Sinds 160 jaar is het eerste decennium van onze eenentwintigste eeuw is al veruit het warmste geweest, beweerden de Meteorologische Dienst en de Wereld Meteorologische Organisatie eerder deze week. 2009 was ook al een recordjaar. Door El Nino en het broeikaseffect stootte 2009 naar de top 10 van de warmste jaren, legden de organisatie uit. El Nino kunnen we niet beïnvloeden, het broeikaseffect wel.

Wat kunt u zelf doen om het klimaat te redden? Onze noorderburen kwamen tot 45 simpele tips.


BRON: BBC news.

Behoed je voor de bloggerkoorts

Medebloggers opgepast! Al een tijdje heb ik het vermoed,
maar nu weet ik het zekerder dan ooit
Een geheimzinnige kwaal treft ons, journalistiekstudenten en andere bloggers, genadeloos.

Op zich is iedereen wel eens inspiratieloos.
Maar zo’n lange tijd non-bloggen overkwam je nog nooit.
Aan bloggertrots heb je al lang ingeboet.

Het zweet parelt op je voorhoofd bij de gedachte aan een minder bericht.
Na weer een dag niets geblogd, bekruipt het schuldgevoel je onverhoeds.
Ik waarschuw je voor de bloggerkoorts!

Nooit vind je de tijd meer om te bloggen. Er is zoveel te doen: een schooltaak, een examen, een verjaardagsfeestje, nog een interview, weer een schooltaak, enzovoorts.
Je muze lijkt zoek. Geestrijke drank, dat had je gedacht.
Zelfs geen column, interview of gekheidje kan er vanaf, zelfs geen gedicht.

Er is maar één recept:
Gekke dingen doen.
Iets schrijven wat enkel voor jezelf bedoeld is,
hoe onnozel ook.
En wanneer het te gek is voor woorden
weer posten op je blog.

Want het leven is aan de bloggers!

Het hart op de tong: de zin en onzin van Facebookgroepen

Wat zijn de zin en onzin van Facebookgroepen? Ik wil het graag van jullie weten.

DE LAATSTE WEEK GAAT IN VAN TENTOONSTELLING OVER STRAATBENDES VAN KINSHASA

Waar de straatkinderen van Kinshasa
hun hoofd neerleggen is hun thuis

“De slaap neemt geen plaats in.” Zo luidt de naam van een tentoonstelling over de straatbendes van de Congolese hoofdstad Kinshasa. Foto’s, schilderijen, collages, een video en geluidsfragmenten illustreren het leven van alledag op straat. Morgen start de laatste week waarop je ze nog kan bewonderen in hartje Brussel.

Uit pure fascinatie kwam Kristien Geenen als fotografe en antropologe bij het onderwerp straatkinderen terecht. Zij had er veel over gehoord, maar wou een heel praktisch beeld van het leven op straat vormen. Slapen, eten, koken, de was en de plas, ... Het gebeurt allemaal buiten. Hoe doen die kinderen dat? “De slaap neemt geen plaats in” is het antwoord op een van de vragen. “Daarmee bedoelen ze in feite dat je je overal kan neerleggen om even te slapen. Zoiets als wherever I lay my head, that ’s my home. Het is iets wat de straatkinderen zelf vaak zeggen. In die mate dat het zelfs werd opgepikt door een zeer bekende zanger in Kinshasa, Werra Son. Die heeft er dan een liedje rond gemaakt met de naam Chantal”, verduidelijkt Kristien Geenen. “De straatkinderen zelf waren heel trots zo’n beroemde zanger te beïnvloeden.”

Kristien Geenen zocht om haar beeld van het straatleven op te klaren, contact met drie Kinoise straatbendes: City Bagdad, Las Vegas en Cinque Etoiles. Beetje bij beetje namen ze haar in vertrouwen. Kristien Geenen schetst het leven van de straatbendes doorheen haar tentoonstelling. Zij nam zelf documentaire foto’s, maar dit is niet het enige beeldmateriaal van de tentoonstelling. Zij nodigde bevriende, populaire schilders uit Kinshasa uit om doeken te maken rond het thema straatkinderen. Geluidsopnames van de straatbendes zelf mochten ook niet ontbreken. Geïnteresseerden kunnen hun honger verder stillen met de begeleidende catalogus. Deze diept het thema “straatkinderen” verder uit en plaatst het in een bredere context. Wij bieden alvast een voorsmaakje op de tentoonstelling.

Klik hier voor een verhelderend interview van Kristien Geenen op radio Klara.

“DE SLAAP NEEMT GEEN PLAATS IN”

Koninklijke Vlaamse Schouwburg (KVS), Lakensestraat 146, Brussel

Einddatum: 28 november 2009

Dinsdag t/m zater, telkens van 12u - 20u

Fotografie: Kristien Geenen

Schilderkunst: Chéri-Cherin, Shula, Mfumu'Eto I, Sim Simaro, Sapin, Chéri-Benga, Sam-Ilus, JP Mika, JP Kiangu, Bompini, Teka, Lukawu, Trésor-Cherin, Claude Bosana, Mayamba, Alfi-Alfa, Tuyindula, Tambwe, Ange Kumbi, Sim Nsingi en Djocky-Star

Beeldende kunst: Botalatala

Muzikale omlijsting: bendes Las Vegas, City Bagdad en Cinq Étoiles, en muziekgroep C'est ça Musica

De begeleidende publicatie verdiept de reflectie over het centrale thema van de tentoonstelling. Aanzet is het wetenschappelijk onderzoek dat fotografe/antropologe Kristien Geenen voerde naar straatbendes in Kinshasa, meer bepaald naar de manier waarop deze met de publieke ruimte omgaan. De bijdragen plaatsen het geheel in een ruimere context. Ze geven duiding bij onderwerpen als Congolese (straat)jongeren, populaire schilderkunst en de stad Kinshasa. De auteurs zijn Lieve Joris, Yoka Lye, Filip De Boeck, Joseph Ibongo, Didier Katende en Kristien Geenen. Hoofdredacteur is Jan Geenen. In deze uitgave van Academia Press zijn eveneens de tentoongestelde werken opgenomen (de geluidsfragmenten uitgezonderd).

De catalogus is te koop in boekhandels Academia Press, KVS, in KULeuven (secretariaat Antropologie) en in CIMIC Mechelen.

‘De slaap neemt geen plaats in’ is een project van Kristien Geenen met medewerking van KVS, vzw Pongi, CIMIC (Centrum voor Intercultureel Management en Internationale Communicatie) en ARAP (Atelier des Recherches des Peintres Populaires).

De psycholoog, een gedachtenlezende held?

Op Facebook bestaat tegenwoordig een groep met de naam

"Yes, I'm an psychologist. No, it
doesn't mean I can read your mind."

Niet zo vreemd, want wat zijn de meest gestelde vragen van anderen (niet-psychologen), als je ook maar iets met psychologie te maken hebt?

Kan je mijn gedachten lezen? Bij uitbreiding: Waar denk ik nu aan?

Oei, nu moet ik oppassen wat ik zeg, want jij gaat mij analyseren, toch?

Oh wat kan je dan zeggen over mijn persoonlijkheid? (Een vraag die typisch gesteld wordt door mensen die je de eerste keer ontmoet.)

Psychologen doen veel mensen blijkbaar denken aan Matt Parkman, de politieman van de scienceficition-dramareeks Heroes. In deze serie blijken gewone mensen speciale gaven te hebben en denken ze daarmee de wereld te kunnen redden van allerlei doemscenario’s zoals een ontploffende wereldstad. De gaven gaan van spontane regeneratie, vliegen, teleportatie tot ... gedachtenlezen, een eigenschap die leken soms toeschrijven aan psychologen.

Toegegeven, het zou heel handig zijn als psycholoog over deze gave te beschikken. Je zou je cliënten compleet doorgronden en ze begrijpen nog voor ze je wat vertelden. Maar als in een reeks zoals Heroes, gedachten lezen behoort tot een schare van bovenmenselijke powers, hoe halen gezonde mensen het dan in hun hoofd dat een gewone sterveling een dergelijke prestatie zou kunnen neerzetten? Al gaat het om een psycholoog :p.

Misschien betekent dit dat psychologen eenvoudigweg een goede reputatie hebben. Want ze doen veel moeite om hun cliënten te begrijpen. Ze gissen naar onderliggende vragen, proberen inzicht te krijgen in gevoelens, proberen gedachtengangen en patronen te verklaren. Een goede psycholoog zal inderdaad veel te horen krijgen van een cliënt: Dat bedoelde ik nu precies! Wie weet is er toch een soort zesde zintuig in de ontwikkeling...

? En wat denk jij ervan? Lijken psychologen halve paranormalen, laten ze geen noemenswaardige indruk na, of hebben ze nog veel te leren? Meld het aan Losse tongen.

This may be funny (or not)

Wat hebben een journalist en humor gemeen? Ze kunnen niet iedereen plezieren. Het is alombekend dat niet iedereen hetzelfde gevoel voor humor heeft. Je hebt misschien zelf al eens zo’n genant moment meegemaakt waarop je dacht – met de nadruk op dacht – hilarisch te zijn, maar je gesprekspartner je aankeek met een groot vraagteken in de ogen.

De zelfmoordkonijntjes van Andy Riley zijn misschien zo’n voorbeeld van humor die niet iedereen kan smaken. Denk aan hardnekkige voorvechters van dierenrechten. Alhoewel, ik moet bekennen dat ik voorbije zondag op de boekenbeurs de verleiding niet kon weerstaan mezelf “The bumper book of bunny suicides” aan te schaffen. Ook al heb ik niets tegen konijnen. Integendeel, ik laat mezelf onder geen beding konijn voorschotelen. Maar de schattige langoortjes die op creatieve wijze volharden in hun doodswens en daarbij alle mogelijke middelen uitproberen, hoe waanzinnig ook, kunnen steeds op mijn sympathie rekenen. Ze zullen onverbiddelijk hun laatste adem uitblazen door bijvoorbeeld zichzelf als kreeft te vermommen in een visrestaurant, tijdens het inladen van de ark van Noach lekker luierend achter te blijven, of zich te verstoppen om aangestoken te worden door de Olympische vlam.

Gek genoeg zijn zelfmoordende konijnen in staat een grijze dag op te fleuren. En ik ben niet de enige met deze op het eerste zicht vreemde hersenkronkel. De boekjes konden rekenen op veel positieve commentaren. Zo schreef de Independent over het bumper book 'highly inventive and very funny rabbit despair. It should cheer you up no end.' Ook heb ik gehoord dat ze jaren geleden een populair kerstcadeautje zouden geweest zijn. Beter niet te geven aan je depressieve medemens, natuurlijk.

Maar voor al wie meer wil van de fluffy langoren die het leven simpelweg voor bekeken houden, klik hier voor The best of … De zelfmoordkonijntjes.

De onbedwingbare drang tot expressie

Vindingrijk als hij is, vindt de mens steeds nieuwe communicatiemiddelen uit. Om meer gehoord te worden, door nog meer mensen.
Internet leek dè oplossing bij uitstek. Sommige dingen blijken gemakkelijker ‘gezegd’ via internet. Een impulsieve klik op de muis en de boodschap die je nooit over je lippen zou krijgen, komt er toch uit. Op een computerscherm.

Niemand, maar dan ook niemand in deze westerse wereld, zou de stelling tegenspreken dat internet de wereld voorgoed veranderde. Ook Andrew Sullivan niet.
In Why I blog vertelt deze verwoede blogger hoe hij zelf met internetjournalistiek begon. Na zijn eigen website volgde zijn eigen blog en de o zo herkenbare vraag: Wat zet ik er in hemelsnaam op? Hoeveel toon ik anderen – soms bekenden, soms onbekenden – van mezelf? Want onvermijdelijk ga je over jezelf schrijven. “Since you are a relatively fixed point in this constant interaction with the ideas and facts of te exterior world.”

Bloggen roept zoveel vragen op, zoals: wat is het psychologische effect van bloggen? Het is algauw een verslaving. “For bloggers, the deadline is now.” Je kunt om het even welk moment een nieuw bericht op je blog posten. Het geeft een kick om je eigen woorden ‘de ether in te sturen’ met niets anders dan een computer. Tegelijkertijd confronteert een blog je met je angsten: de angst om jezelf te veel bloot te geven, de angst om iets slechts te geven en de angst voor negatieve reacties tot de angst om niet gelezen te worden. Niettemin bestaat op internet een zee van blogs. De ene al wat vernieuwender dan de andere.

Op vlak van vernieuwing heeft Mr. Sullivan me wakkergeschud:

“The role of a blogger is similar to the host of a dinner party. He can provoke discussion or take a position, even passionately, but he also must create an atmosphere in which others want to participate.”

Een taak die de blogger door de specificiteit van zijn medium gemakkelijker ter hand kan nemen dan de columnist in krant of weekblad.

Ik ben vastbesloten om meer die richting in te gaan. Ik wil reacties uitlokken en ik moet nog ontdekken hoe ik deze blogomgeving – en mijn schrijven? – kan aanpassen om dit te bereiken. Misschien niet zo simpel voor iemand die niet alles kan toevertrouwen aan de afstandelijkheid van het computerscherm en soms bewust pen en papier terug opzoekt. En gewoon was te schrijven zoals dat vroeger meer gebeurde: bedoeld om te lezen en niet om direct op te reageren. Maar het is een experiment dat ik moet aangaan. In een wereld van gsm’s, i-phones en skype moeten we toch allemaal met de vernieuwing meegaan, niet? Toch kan ik het gevoel niet kwijtraken dat we met de vernieuwing de vroegere voordelen riskeren te verliezen. Zoals wanneer je per uitzondering gsmloos op straat rondloopt en ineens constateert dat het straatbeeld onherroepelijk is veranderd. Want het is een eeuwigheid geleden dat je nog een telefoonkotje hebt gezien.

Every dog has his day

Een mens heeft doorgaans niet veel nodig om op te beuren. Dat bewijst deze hond met zonnebril. Hij heet BonHomme. Als je regelmatig in Brussel komt, is hij je waarschijnlijk al eens opgevallen. Tegenwoordig vertoeft BonHomme meestal aan de beurs. Elke keer dat ik hem voorbij wandel, ontsnapt mij een glimlach en stijgt mijn humeur met enkele graden.

In ieder geval ben ik ervan overtuigd dat de opgewekte uitstraling van het brave beest op een doordeweekse, grijze dag meer geld in het laatje brengt dan dat de gemiddelde Brusselse bedelaar verdient. Maar niet getreurd, want “every dog has his day”.

Ironie...

Een kot op de vierde verdieping. Ik moet toegeven dat ik er mijn twijfels bij had. Zwakke wel te verstaan, want schoon uitzicht op de basiliek van Koekelberg en vlakbij de keuken.
Even dacht ik eraan dat het wel lastig verhuizen zou worden, omdat er ook geen lift is. Maar dat obstakel is gauw overwonnen. En op de vierde verdieping heb je niet zo’n last van het straatlawaai. Mooi meegenomen dus.

Ondertussen ben ik bezig met het researchen van een artikel over de toegankelijkheid van Europese steden voor personen met een functiebeperking. Blijkbaar besloot het universum dat een dergelijk artikel en een Brussels kot op de vierde verdieping een uiterst geschikte combinatie zou opleveren voor... een plotwending.

Vorige week heb ik mijn enkel verstuikt. Een week lang mag ik op krukken lopen. Toeval wil dat ik juist op weg was naar zee op weekend. Op zich niet zo speciaal, maar ik ging daar wel een groep vrienden met een fysieke handicap terugzien. Pure ironie. Het was de ideale groep om te interviewen voor mijn artikel. Ineens wat werk gespaard. Dat weekend is helaas in het water gevallen.

Maar nu mag ik zelf ondervinden hoe het zit met de toegankelijkheid van Brussel. Misschien moet ik maar stoppen met schrijven over mijn eigen ervaringen, voordat ik volgende week de enige overlevende van een treinramp word. Ik beloof hierbij plechtig dat mijn volgende blogbericht over iets of iemand anders zal gaan. Hopelijk wordt mijn leven dan weer wat minder spannend.

Recipe for disaster

Woensdagavond. Je besluit dat het echt wel hoog tijd wordt om Brussel wat beter te leren kennen. Daarom ga je met een kotgenootje op café. Het café dat je op oog had, vind je echter niet. Op straat regent het dat het giet, dus ga je maar een ander bekend café binnen.

Dan tekent zich in een tijdspanne van een kwartier het volgende tafereel af:

1. Je gaat vlak naast elkaar zitten aan een tafeltje, omdat de akoestiek het geluid niet ver genoeg draagt om tegenover elkaar te gaan zitten.
2. Je legt je spullen vlak (!) naast je op de bank. In je haast om op café te gaan heb je niets uit je portefeuille gelaten en heb je ook al je sleutels bij.
3. Er komt een vriendelijk lachende kerel naar jullie toe.
4. Die kerel spreekt je aan in het Frans. Hij gaat mee aan jullie tafeltje zitten.
5. Je heb niet veel zin in een gesprek met een vreemde, maar je bent te beleefd om hem weg te sturen.
6. De kerel begint steeds vervelender te doen en schuift met zijn been tegen je aan, je trekt weg, kijkt met een hulpvragende blik naar je kotgenootje en…
7. zonder dat je het gemerkt hebt, is je handtas weg!

Een uur later pas merk je dat je iets kwijt bent.

Resultaat: Dagenlang ben je bezig de schade te herstellen die dat onmens met zijn lange vingers heeft toegebracht in minder dan een kwartier tijd. Sloten vervangen, langs de gsm-winkel gaan, langs de gemeente, de bank, …

Reacties welkom! Weten jullie een techniek om ongure figuren te screenen? En hoe stuur je vervelende mensen op de snelste, gemakkelijkste of origineelste manier weg?

Van sprookjesprinses tot presidentsvrouw: het schoentje past

Studeren is… dingen doen die je nooit uit jezelf zou doen, bijvoorbeeld iets over schoenen schrijven. Wat kan ik daar in godsnaam over vertellen? Zoals elke vrouw word ik regelmatig verleid om van tijd tot tijd een schoenwinkel binnen te stappen, maar hoe kan ik nu iets amusants, interessants of grappigs over schoenen verzinnen? Het is een tamelijk banaal onderwerp.

Hoe kom ik dan bij schoenen? Als inspiratie voor een artikel moesten we uit verschillende persmappen kiezen gaande van make-up tot mode. De hele klas snelt onmiddellijk naar voor in de hoop op een leuk onderwerp en bladert druk door de verschillende mappen. Nu ja mappen. Het gaat van geniete bundeltjes papier tot kleurrijke solide mappen met een cd-rom erbij. Zo zie je dat de crisis overal zijn gevolgen op heeft.

Voor mij ligt zo’n simpel bundeltje papier waar niemand anders aandacht aan besteedt. In het hoekje staat een frivool hartje met de tekst “Lady” erop. Nonchalant valt mijn blik op de titel: “Cinderella stands tall on heels and becomes a lady!”
Cinderella, glimlach. Als kind werd ik meer dan eens begeesterd door verhalen over verre oorden, magie en zonderlinge figuren. De verhalen die steeds aangekondigd werden met de woorden “Er was eens”. Sprookjes, dat moet toch een aparte insteek zijn voor een artikel.
Geen andere map of bundeltje papier trok spontaan mijn aandacht, dus ik stelde me tevreden met Cinderella.

Assepoester: een arm meisje dat met de hulp van een toverfee verandert in een prinses, een prins verleidt en haar schoentje verliest op zijn bal. Pas wanneer het schoentje past, kan zij een lang en gelukkig leven tegemoet gaan. Als een simpele schoen zo’n cruciale rol kan spelen in een sprookje, hoe belangrijk zijn schoenen dan voor een vrouw?

Enkele statistieken. De gemiddelde vrouw spendeert tijdens haar leven drie maanden van haar leven en 120.000 euro aan schoenen, aldus een onderzoek dat het Britse vrouwenblad Grazia uitvoerde. Die investering zou in een vrouwenleven gemiddeld 800 paar schoenen opleveren.
De liefde voor schoenen gaat zover dat vrouwen zelfs op eten zouden besparen, mocht hen dat in staat stellen dat dure paar schoenen te kopen dat eigenlijk boven het toegestane budget valt.

Een extreem voorbeeld. Gisteren haalden de schoenen van Imelda Marcos de aandacht van de media. Deze gewezen presidentsvrouw van de Filippijnen bezit de indrukwekkendste verzameling schoenen ter wereld. Zo’n luttele 3000 paar. Deze collectie haalde het nieuws toen orkaan Ketsana dreigde een flink deel van Imelda’s schoenen te ruïneren. Zo’n achthonderd paar zijn namelijk tentoongesteld in het Marikanamuseum van de Filipijnse hoofdstad Manilla. De Manillaanse straten liepen onder. Het museumpersoneel moest in allerijl de collectie naar een hogere verdieping verhuizen. Ik had niet graag in hun schoenen gestaan, maar hun inzet werd beloond. De gehele collectie was gered.

Wat bracht Imelda Marcos ertoe zo’n excessief aantaal schoenen te kopen? Ze hield steeds vol dat haar extreme schoenenaankoop geen hebzucht was.

"Ik moest wel een ster zijn, voor de armen. Ik bracht zo wat licht in hun leven."

De echte reden zal dichter aanleunen bij de vaststelling van Armin Falk, professor aan de universiteit van Bonn: kopen kan als een drug inwerken op de hersenen. Schoenen kopen stimuleert namelijk het pleziercentrum in de hersenen.

Steeds meer begin ik te denken dat schoenen misschien dan toch niet zo banaal zijn. Volgens het Britse blad Garzia zou zelfs een date met de zogenaamde “sexiest man alive”, George Clooney, niet op kunnen tegen het perfecte paar schoenen. Of wil dat gewoon zeggen dat George Clooney ondertussen van zijn voetstuk is gevallen? Misschien knelt daar het schoentje…