De onbedwingbare drang tot expressie

Vindingrijk als hij is, vindt de mens steeds nieuwe communicatiemiddelen uit. Om meer gehoord te worden, door nog meer mensen.
Internet leek dè oplossing bij uitstek. Sommige dingen blijken gemakkelijker ‘gezegd’ via internet. Een impulsieve klik op de muis en de boodschap die je nooit over je lippen zou krijgen, komt er toch uit. Op een computerscherm.

Niemand, maar dan ook niemand in deze westerse wereld, zou de stelling tegenspreken dat internet de wereld voorgoed veranderde. Ook Andrew Sullivan niet.
In Why I blog vertelt deze verwoede blogger hoe hij zelf met internetjournalistiek begon. Na zijn eigen website volgde zijn eigen blog en de o zo herkenbare vraag: Wat zet ik er in hemelsnaam op? Hoeveel toon ik anderen – soms bekenden, soms onbekenden – van mezelf? Want onvermijdelijk ga je over jezelf schrijven. “Since you are a relatively fixed point in this constant interaction with the ideas and facts of te exterior world.”

Bloggen roept zoveel vragen op, zoals: wat is het psychologische effect van bloggen? Het is algauw een verslaving. “For bloggers, the deadline is now.” Je kunt om het even welk moment een nieuw bericht op je blog posten. Het geeft een kick om je eigen woorden ‘de ether in te sturen’ met niets anders dan een computer. Tegelijkertijd confronteert een blog je met je angsten: de angst om jezelf te veel bloot te geven, de angst om iets slechts te geven en de angst voor negatieve reacties tot de angst om niet gelezen te worden. Niettemin bestaat op internet een zee van blogs. De ene al wat vernieuwender dan de andere.

Op vlak van vernieuwing heeft Mr. Sullivan me wakkergeschud:

“The role of a blogger is similar to the host of a dinner party. He can provoke discussion or take a position, even passionately, but he also must create an atmosphere in which others want to participate.”

Een taak die de blogger door de specificiteit van zijn medium gemakkelijker ter hand kan nemen dan de columnist in krant of weekblad.

Ik ben vastbesloten om meer die richting in te gaan. Ik wil reacties uitlokken en ik moet nog ontdekken hoe ik deze blogomgeving – en mijn schrijven? – kan aanpassen om dit te bereiken. Misschien niet zo simpel voor iemand die niet alles kan toevertrouwen aan de afstandelijkheid van het computerscherm en soms bewust pen en papier terug opzoekt. En gewoon was te schrijven zoals dat vroeger meer gebeurde: bedoeld om te lezen en niet om direct op te reageren. Maar het is een experiment dat ik moet aangaan. In een wereld van gsm’s, i-phones en skype moeten we toch allemaal met de vernieuwing meegaan, niet? Toch kan ik het gevoel niet kwijtraken dat we met de vernieuwing de vroegere voordelen riskeren te verliezen. Zoals wanneer je per uitzondering gsmloos op straat rondloopt en ineens constateert dat het straatbeeld onherroepelijk is veranderd. Want het is een eeuwigheid geleden dat je nog een telefoonkotje hebt gezien.

Every dog has his day

Een mens heeft doorgaans niet veel nodig om op te beuren. Dat bewijst deze hond met zonnebril. Hij heet BonHomme. Als je regelmatig in Brussel komt, is hij je waarschijnlijk al eens opgevallen. Tegenwoordig vertoeft BonHomme meestal aan de beurs. Elke keer dat ik hem voorbij wandel, ontsnapt mij een glimlach en stijgt mijn humeur met enkele graden.

In ieder geval ben ik ervan overtuigd dat de opgewekte uitstraling van het brave beest op een doordeweekse, grijze dag meer geld in het laatje brengt dan dat de gemiddelde Brusselse bedelaar verdient. Maar niet getreurd, want “every dog has his day”.

Ironie...

Een kot op de vierde verdieping. Ik moet toegeven dat ik er mijn twijfels bij had. Zwakke wel te verstaan, want schoon uitzicht op de basiliek van Koekelberg en vlakbij de keuken.
Even dacht ik eraan dat het wel lastig verhuizen zou worden, omdat er ook geen lift is. Maar dat obstakel is gauw overwonnen. En op de vierde verdieping heb je niet zo’n last van het straatlawaai. Mooi meegenomen dus.

Ondertussen ben ik bezig met het researchen van een artikel over de toegankelijkheid van Europese steden voor personen met een functiebeperking. Blijkbaar besloot het universum dat een dergelijk artikel en een Brussels kot op de vierde verdieping een uiterst geschikte combinatie zou opleveren voor... een plotwending.

Vorige week heb ik mijn enkel verstuikt. Een week lang mag ik op krukken lopen. Toeval wil dat ik juist op weg was naar zee op weekend. Op zich niet zo speciaal, maar ik ging daar wel een groep vrienden met een fysieke handicap terugzien. Pure ironie. Het was de ideale groep om te interviewen voor mijn artikel. Ineens wat werk gespaard. Dat weekend is helaas in het water gevallen.

Maar nu mag ik zelf ondervinden hoe het zit met de toegankelijkheid van Brussel. Misschien moet ik maar stoppen met schrijven over mijn eigen ervaringen, voordat ik volgende week de enige overlevende van een treinramp word. Ik beloof hierbij plechtig dat mijn volgende blogbericht over iets of iemand anders zal gaan. Hopelijk wordt mijn leven dan weer wat minder spannend.

Recipe for disaster

Woensdagavond. Je besluit dat het echt wel hoog tijd wordt om Brussel wat beter te leren kennen. Daarom ga je met een kotgenootje op café. Het café dat je op oog had, vind je echter niet. Op straat regent het dat het giet, dus ga je maar een ander bekend café binnen.

Dan tekent zich in een tijdspanne van een kwartier het volgende tafereel af:

1. Je gaat vlak naast elkaar zitten aan een tafeltje, omdat de akoestiek het geluid niet ver genoeg draagt om tegenover elkaar te gaan zitten.
2. Je legt je spullen vlak (!) naast je op de bank. In je haast om op café te gaan heb je niets uit je portefeuille gelaten en heb je ook al je sleutels bij.
3. Er komt een vriendelijk lachende kerel naar jullie toe.
4. Die kerel spreekt je aan in het Frans. Hij gaat mee aan jullie tafeltje zitten.
5. Je heb niet veel zin in een gesprek met een vreemde, maar je bent te beleefd om hem weg te sturen.
6. De kerel begint steeds vervelender te doen en schuift met zijn been tegen je aan, je trekt weg, kijkt met een hulpvragende blik naar je kotgenootje en…
7. zonder dat je het gemerkt hebt, is je handtas weg!

Een uur later pas merk je dat je iets kwijt bent.

Resultaat: Dagenlang ben je bezig de schade te herstellen die dat onmens met zijn lange vingers heeft toegebracht in minder dan een kwartier tijd. Sloten vervangen, langs de gsm-winkel gaan, langs de gemeente, de bank, …

Reacties welkom! Weten jullie een techniek om ongure figuren te screenen? En hoe stuur je vervelende mensen op de snelste, gemakkelijkste of origineelste manier weg?

Van sprookjesprinses tot presidentsvrouw: het schoentje past

Studeren is… dingen doen die je nooit uit jezelf zou doen, bijvoorbeeld iets over schoenen schrijven. Wat kan ik daar in godsnaam over vertellen? Zoals elke vrouw word ik regelmatig verleid om van tijd tot tijd een schoenwinkel binnen te stappen, maar hoe kan ik nu iets amusants, interessants of grappigs over schoenen verzinnen? Het is een tamelijk banaal onderwerp.

Hoe kom ik dan bij schoenen? Als inspiratie voor een artikel moesten we uit verschillende persmappen kiezen gaande van make-up tot mode. De hele klas snelt onmiddellijk naar voor in de hoop op een leuk onderwerp en bladert druk door de verschillende mappen. Nu ja mappen. Het gaat van geniete bundeltjes papier tot kleurrijke solide mappen met een cd-rom erbij. Zo zie je dat de crisis overal zijn gevolgen op heeft.

Voor mij ligt zo’n simpel bundeltje papier waar niemand anders aandacht aan besteedt. In het hoekje staat een frivool hartje met de tekst “Lady” erop. Nonchalant valt mijn blik op de titel: “Cinderella stands tall on heels and becomes a lady!”
Cinderella, glimlach. Als kind werd ik meer dan eens begeesterd door verhalen over verre oorden, magie en zonderlinge figuren. De verhalen die steeds aangekondigd werden met de woorden “Er was eens”. Sprookjes, dat moet toch een aparte insteek zijn voor een artikel.
Geen andere map of bundeltje papier trok spontaan mijn aandacht, dus ik stelde me tevreden met Cinderella.

Assepoester: een arm meisje dat met de hulp van een toverfee verandert in een prinses, een prins verleidt en haar schoentje verliest op zijn bal. Pas wanneer het schoentje past, kan zij een lang en gelukkig leven tegemoet gaan. Als een simpele schoen zo’n cruciale rol kan spelen in een sprookje, hoe belangrijk zijn schoenen dan voor een vrouw?

Enkele statistieken. De gemiddelde vrouw spendeert tijdens haar leven drie maanden van haar leven en 120.000 euro aan schoenen, aldus een onderzoek dat het Britse vrouwenblad Grazia uitvoerde. Die investering zou in een vrouwenleven gemiddeld 800 paar schoenen opleveren.
De liefde voor schoenen gaat zover dat vrouwen zelfs op eten zouden besparen, mocht hen dat in staat stellen dat dure paar schoenen te kopen dat eigenlijk boven het toegestane budget valt.

Een extreem voorbeeld. Gisteren haalden de schoenen van Imelda Marcos de aandacht van de media. Deze gewezen presidentsvrouw van de Filippijnen bezit de indrukwekkendste verzameling schoenen ter wereld. Zo’n luttele 3000 paar. Deze collectie haalde het nieuws toen orkaan Ketsana dreigde een flink deel van Imelda’s schoenen te ruïneren. Zo’n achthonderd paar zijn namelijk tentoongesteld in het Marikanamuseum van de Filipijnse hoofdstad Manilla. De Manillaanse straten liepen onder. Het museumpersoneel moest in allerijl de collectie naar een hogere verdieping verhuizen. Ik had niet graag in hun schoenen gestaan, maar hun inzet werd beloond. De gehele collectie was gered.

Wat bracht Imelda Marcos ertoe zo’n excessief aantaal schoenen te kopen? Ze hield steeds vol dat haar extreme schoenenaankoop geen hebzucht was.

"Ik moest wel een ster zijn, voor de armen. Ik bracht zo wat licht in hun leven."

De echte reden zal dichter aanleunen bij de vaststelling van Armin Falk, professor aan de universiteit van Bonn: kopen kan als een drug inwerken op de hersenen. Schoenen kopen stimuleert namelijk het pleziercentrum in de hersenen.

Steeds meer begin ik te denken dat schoenen misschien dan toch niet zo banaal zijn. Volgens het Britse blad Garzia zou zelfs een date met de zogenaamde “sexiest man alive”, George Clooney, niet op kunnen tegen het perfecte paar schoenen. Of wil dat gewoon zeggen dat George Clooney ondertussen van zijn voetstuk is gevallen? Misschien knelt daar het schoentje…

De tongen zijn losgekomen...

"Originality is... a by-product of sincerity", schreef dichteres Marianne Moore. Daarom zal deze blog gaan over dingen waar ik echt mee bezig ben.

Mijn leven heeft een serieuze ommezwaai genomen, toen ik besloten heb journalistiek te gaan studeren in Brussel. Je zal dus nog meer horen over het ware gezicht van Brussel en de journalistieke praktijk achter het romantische plaatje van op avontuur gaan, de wereld te ontdekken en aan iedereen verslag uit te brengen.

Ik ben gefascineerd door de verhalen achter de verhalen. Het moment waarop mensen zich op hun gemak voelen bij elkaar en zich durven te laten zien zoals ze werkelijk zijn. Wanneer de maskers afgaan.

Soms is de realiteit lelijk. Brussel is niet alleen een mengelmoes van talen en culturen, maar ook van arm en rijk. Tegelijkertijd is het leven in Brussel wondermooi. Er valt zoveel te beleven. De stad gutst van het leven. Achter elke straathoek kan je een verhaal verwachten.
Het startschot is gegeven, de tongen zijn losgekomen...