Het hart op de tong: de zin en onzin van Facebookgroepen

Wat zijn de zin en onzin van Facebookgroepen? Ik wil het graag van jullie weten.

DE LAATSTE WEEK GAAT IN VAN TENTOONSTELLING OVER STRAATBENDES VAN KINSHASA

Waar de straatkinderen van Kinshasa
hun hoofd neerleggen is hun thuis

“De slaap neemt geen plaats in.” Zo luidt de naam van een tentoonstelling over de straatbendes van de Congolese hoofdstad Kinshasa. Foto’s, schilderijen, collages, een video en geluidsfragmenten illustreren het leven van alledag op straat. Morgen start de laatste week waarop je ze nog kan bewonderen in hartje Brussel.

Uit pure fascinatie kwam Kristien Geenen als fotografe en antropologe bij het onderwerp straatkinderen terecht. Zij had er veel over gehoord, maar wou een heel praktisch beeld van het leven op straat vormen. Slapen, eten, koken, de was en de plas, ... Het gebeurt allemaal buiten. Hoe doen die kinderen dat? “De slaap neemt geen plaats in” is het antwoord op een van de vragen. “Daarmee bedoelen ze in feite dat je je overal kan neerleggen om even te slapen. Zoiets als wherever I lay my head, that ’s my home. Het is iets wat de straatkinderen zelf vaak zeggen. In die mate dat het zelfs werd opgepikt door een zeer bekende zanger in Kinshasa, Werra Son. Die heeft er dan een liedje rond gemaakt met de naam Chantal”, verduidelijkt Kristien Geenen. “De straatkinderen zelf waren heel trots zo’n beroemde zanger te beïnvloeden.”

Kristien Geenen zocht om haar beeld van het straatleven op te klaren, contact met drie Kinoise straatbendes: City Bagdad, Las Vegas en Cinque Etoiles. Beetje bij beetje namen ze haar in vertrouwen. Kristien Geenen schetst het leven van de straatbendes doorheen haar tentoonstelling. Zij nam zelf documentaire foto’s, maar dit is niet het enige beeldmateriaal van de tentoonstelling. Zij nodigde bevriende, populaire schilders uit Kinshasa uit om doeken te maken rond het thema straatkinderen. Geluidsopnames van de straatbendes zelf mochten ook niet ontbreken. Geïnteresseerden kunnen hun honger verder stillen met de begeleidende catalogus. Deze diept het thema “straatkinderen” verder uit en plaatst het in een bredere context. Wij bieden alvast een voorsmaakje op de tentoonstelling.

Klik hier voor een verhelderend interview van Kristien Geenen op radio Klara.

“DE SLAAP NEEMT GEEN PLAATS IN”

Koninklijke Vlaamse Schouwburg (KVS), Lakensestraat 146, Brussel

Einddatum: 28 november 2009

Dinsdag t/m zater, telkens van 12u - 20u

Fotografie: Kristien Geenen

Schilderkunst: Chéri-Cherin, Shula, Mfumu'Eto I, Sim Simaro, Sapin, Chéri-Benga, Sam-Ilus, JP Mika, JP Kiangu, Bompini, Teka, Lukawu, Trésor-Cherin, Claude Bosana, Mayamba, Alfi-Alfa, Tuyindula, Tambwe, Ange Kumbi, Sim Nsingi en Djocky-Star

Beeldende kunst: Botalatala

Muzikale omlijsting: bendes Las Vegas, City Bagdad en Cinq Étoiles, en muziekgroep C'est ça Musica

De begeleidende publicatie verdiept de reflectie over het centrale thema van de tentoonstelling. Aanzet is het wetenschappelijk onderzoek dat fotografe/antropologe Kristien Geenen voerde naar straatbendes in Kinshasa, meer bepaald naar de manier waarop deze met de publieke ruimte omgaan. De bijdragen plaatsen het geheel in een ruimere context. Ze geven duiding bij onderwerpen als Congolese (straat)jongeren, populaire schilderkunst en de stad Kinshasa. De auteurs zijn Lieve Joris, Yoka Lye, Filip De Boeck, Joseph Ibongo, Didier Katende en Kristien Geenen. Hoofdredacteur is Jan Geenen. In deze uitgave van Academia Press zijn eveneens de tentoongestelde werken opgenomen (de geluidsfragmenten uitgezonderd).

De catalogus is te koop in boekhandels Academia Press, KVS, in KULeuven (secretariaat Antropologie) en in CIMIC Mechelen.

‘De slaap neemt geen plaats in’ is een project van Kristien Geenen met medewerking van KVS, vzw Pongi, CIMIC (Centrum voor Intercultureel Management en Internationale Communicatie) en ARAP (Atelier des Recherches des Peintres Populaires).

De psycholoog, een gedachtenlezende held?

Op Facebook bestaat tegenwoordig een groep met de naam

"Yes, I'm an psychologist. No, it
doesn't mean I can read your mind."

Niet zo vreemd, want wat zijn de meest gestelde vragen van anderen (niet-psychologen), als je ook maar iets met psychologie te maken hebt?

Kan je mijn gedachten lezen? Bij uitbreiding: Waar denk ik nu aan?

Oei, nu moet ik oppassen wat ik zeg, want jij gaat mij analyseren, toch?

Oh wat kan je dan zeggen over mijn persoonlijkheid? (Een vraag die typisch gesteld wordt door mensen die je de eerste keer ontmoet.)

Psychologen doen veel mensen blijkbaar denken aan Matt Parkman, de politieman van de scienceficition-dramareeks Heroes. In deze serie blijken gewone mensen speciale gaven te hebben en denken ze daarmee de wereld te kunnen redden van allerlei doemscenario’s zoals een ontploffende wereldstad. De gaven gaan van spontane regeneratie, vliegen, teleportatie tot ... gedachtenlezen, een eigenschap die leken soms toeschrijven aan psychologen.

Toegegeven, het zou heel handig zijn als psycholoog over deze gave te beschikken. Je zou je cliënten compleet doorgronden en ze begrijpen nog voor ze je wat vertelden. Maar als in een reeks zoals Heroes, gedachten lezen behoort tot een schare van bovenmenselijke powers, hoe halen gezonde mensen het dan in hun hoofd dat een gewone sterveling een dergelijke prestatie zou kunnen neerzetten? Al gaat het om een psycholoog :p.

Misschien betekent dit dat psychologen eenvoudigweg een goede reputatie hebben. Want ze doen veel moeite om hun cliënten te begrijpen. Ze gissen naar onderliggende vragen, proberen inzicht te krijgen in gevoelens, proberen gedachtengangen en patronen te verklaren. Een goede psycholoog zal inderdaad veel te horen krijgen van een cliënt: Dat bedoelde ik nu precies! Wie weet is er toch een soort zesde zintuig in de ontwikkeling...

? En wat denk jij ervan? Lijken psychologen halve paranormalen, laten ze geen noemenswaardige indruk na, of hebben ze nog veel te leren? Meld het aan Losse tongen.

This may be funny (or not)

Wat hebben een journalist en humor gemeen? Ze kunnen niet iedereen plezieren. Het is alombekend dat niet iedereen hetzelfde gevoel voor humor heeft. Je hebt misschien zelf al eens zo’n genant moment meegemaakt waarop je dacht – met de nadruk op dacht – hilarisch te zijn, maar je gesprekspartner je aankeek met een groot vraagteken in de ogen.

De zelfmoordkonijntjes van Andy Riley zijn misschien zo’n voorbeeld van humor die niet iedereen kan smaken. Denk aan hardnekkige voorvechters van dierenrechten. Alhoewel, ik moet bekennen dat ik voorbije zondag op de boekenbeurs de verleiding niet kon weerstaan mezelf “The bumper book of bunny suicides” aan te schaffen. Ook al heb ik niets tegen konijnen. Integendeel, ik laat mezelf onder geen beding konijn voorschotelen. Maar de schattige langoortjes die op creatieve wijze volharden in hun doodswens en daarbij alle mogelijke middelen uitproberen, hoe waanzinnig ook, kunnen steeds op mijn sympathie rekenen. Ze zullen onverbiddelijk hun laatste adem uitblazen door bijvoorbeeld zichzelf als kreeft te vermommen in een visrestaurant, tijdens het inladen van de ark van Noach lekker luierend achter te blijven, of zich te verstoppen om aangestoken te worden door de Olympische vlam.

Gek genoeg zijn zelfmoordende konijnen in staat een grijze dag op te fleuren. En ik ben niet de enige met deze op het eerste zicht vreemde hersenkronkel. De boekjes konden rekenen op veel positieve commentaren. Zo schreef de Independent over het bumper book 'highly inventive and very funny rabbit despair. It should cheer you up no end.' Ook heb ik gehoord dat ze jaren geleden een populair kerstcadeautje zouden geweest zijn. Beter niet te geven aan je depressieve medemens, natuurlijk.

Maar voor al wie meer wil van de fluffy langoren die het leven simpelweg voor bekeken houden, klik hier voor The best of … De zelfmoordkonijntjes.