Losse tongen

SPINALONGA, HET MOLOKAI VAN GRIEKENLAND

2010-10-14T13:09:00.008+02:00

Gescheiden van de wereld

KRETA - Het toerisme op Griekenlands grootste eiland boomt. Op slechts tientallen kilometers afstand van het massatoeristische epicentrum ligt het ultieme contrast met de vakantievreugde: Spinalonga. Op dit mini-eiland sleten melaatsen tot ongeveer vijftig jaar geleden hun laatste dagen.

Al van ver zie je het Venetiaanse fort van Spinalonga opdoemen.

Als je aan Griekenland denkt, zal de naam Zorba, de Griek ongetwijfeld je gedachten kruisen. De gelijknamige film maakte van Kreta een toeristische trekpleister in de jaren ‘60. Sindsdien is de noordkust van Kreta echter uitgegroeid tot een massatoeristisch walhalla. Jaarlijks zetten 6 miljoen toeristen voet op Kreta. Griekenlands grootste eiland is immers het zuidelijkste punt van Europa en naast een garantie op zomerse temperaturen biedt het woeste landschappen en intrigerende culturele bezienswaardigheden.

Mijn uitvalsbasis, Chersonissos, is dan ook een dorpje dat toerisme uitademt. Strandshops rusten in badend licht tussen autoverhuurzaken en kitcherige restaurants en bars. Kreta is vooral geliefd bij Noord-Europeanen, waaronder ook de Nederlanders en Belgen. Een muur van een autoverhuurzaak getuigt van de Nederlandse aanwezigheid met de woorden ‘Iedereen huurt hier!’. Hoewel ik op vakantie gewoonlijk op zoek ben naar wat meer authenticiteit, kan ik in deze omgeving enkele dagen rustig op adem komen. Even was het hemels genieten aan het zwembad in het hotel met een misdaadthriller in de aanslag. Daarna besloot ik dat de tijd er was gekomen voor wat meer sérieux. Een droevig, maar boeiend verhaal zou ons op Spinalonga te wachten staan. Griekenland had namelijk een eigen Molokai. Melaatsen vanover heel Griekenland werden per boot naar Spinalonga gestuurd om in quarantaine te sterven.

Het eiland van de levende doden

De route van Chersonnisos naar Spinalonga voert ons langs een rustiek stadje, Agios Nikolaos. In de reisgidsen wordt het geprezen om zijn authenticiteit, ondanks het oprukkende massatoerisme heeft het stadje zijn sfeer goed weten te behouden. In de haven ligt onze ferry aan tussen de slanke zeilboten. Als we vertrekken, leidt onze tocht ons langs een kleurenpallet van oker, olijfgroen en bruin van bergen in diepazuurblauw water. Onderweg stoppen we aan een prachtig schiereiland, waar een verlaten strandje wacht om ingepalmd te worden door naarstige zwemmers. Het water is zodanig helder dat we een school vissen zien jagen op een lagere soort van de voedselketen. De gids waarschuwt voor zee-egels. In de twee uur dat we aangemeerd liggen, zijn er enkel vissen te bekennen.

Na een verfrissende duik zetten we onze koers voort. Spinalonga duikt plots op achter een bocht. Een minuscuul eilandje met een opvallend Venetiaans fort. Drommen toeristen schuifelen de loopbrug van de ferry af. Ik beeld me in hoe de leprozen zich gevoeld moeten hebben, toen zij hier voet aan land zetten. De wanhoop nabij?

In de 19de eeuw was lepra een gevreesde ziekte. Het is een besmettelijke, toen nog ongenezelijke ziekte. Het verloop van de ziekte was ook angstaanjagend. Naarmate de ziekte zich verder zette, verloren de leprozen hun ledematen. En zelfs de beste dokters uit die tijd wisten niet hoe de besmetting in zijn werk ging. De gekleurde vlekken op het lichaam die lepra aankondigden, waren een doodsvonnis. De mensen probeerden de vlekken te verbergen. Want als ze werden ontdekt, betekende dat verbanning. Door leprozen te verplichten in geïsoleerde kolonies te wonen, probeerde men immers epidemieën te voorkomen. En een heenreis naar Spinalonga, in de volksmond het eiland van de levende doden, betekende dat je je geliefden nooit meer terug zou zien.

'MIJN VRIEND STIEG LARSSON' van Kurdo Baksi

2010-10-12T20:38:00.000+02:00

3 redenen om te lezen...

1. Voor het spannende levensverhaal. Stieg Larsson heeft lezers over de hele wereld in zijn greep met de Milleniumtrilogie, maar Larssons leven was zeker even spannend. Hij trapte een gevaarlijke vijand tegen de schenen: de neonazi’s. Daardoor leefde hij onder constante levensbedreiging. En zo kon hij de spanning waarin zijn personages verkeren en de manier waarop zij ermee omgaan, zo treffend beschrijven. De biografie werd bovendien geschreven door Larssons boezemvriend en collega Kurdo Baksi, die mee in de vuurlinie stond.

2. Je zal de boeken in een ander perspectief bekijken. Larsson heeft veel van zijn personnages en de omgeving van zijn boeken uit zijn eigen leven geput. Zo heeft hoofdpersonage Lisbeth Salander verschillende karaktertrekjes gemeen met haar bedenker en is tegenpool Mikael Blomkvist een echte rokkenjager net als een vroegere collega van Larsson. Tegelijk heeft hij bepaalde zaken rooskleuriger voorgesteld dan in het echte leven. Het idealistische blad Millennium heeft wat weg van zijn eigen Expo, maar bij Millennium werken er beduidend meer vrouwen. Larsson was voorvechter van de feministische zaak. Toch lukte het niet om meer vrouwen op zijn eigen redactie te krijgen. Larssons personage Erika, hoofdredactrice van Millenium, vertolkt zijn ideale vrouwbeeld: een mooie, slimme en sterke vrouw die niet buigt voor mannen.

3. Inspirerend. Larsson wilde dolgraag journalistiek studeren, maar werd niet toegelaten tot de opleiding. Via een omweg kwam hij in het beroep terecht. Hij werkte hard en schreef ‘s nachts thrillers. Veel teksten die hij schreef, werden gepubliceerd onder Baksi’s naam omdat Larsson niet zo van media-aandacht hield. Het is dan ook maar de vraag hoe Larsson gereageerd zou hebben op het succes van zijn boeken. Hij is gestorven voordat zijn eerste boek werd gepubliceerd. Op een manier die je kan verwachten bij zo'n jachtig leven: een hartaanval.

Mijn vriend Stieg Larsson, Kurdo Baksi, 2010, Signatuur, 157 blz., ISBN 9789056723675.

Streetdance 3D: Romeo en Julia in een streetdancekleedje

2010-07-28T20:16:00.008+02:00

Liefdesverhaaltjes doen het nog steeds goed. Dat bewijst het succes van de film Eclipse uit de Twilight Saga eens te meer. Ook Streetdance 3D maakt gebruik van een tumultueuze love story om het publiek aan het scherm te kluisteren.

Met Streetdance 3D zijn regisseurs Max Giwa en Dania Pasquini erin geslaagd een fascinerende dansfilm in elkaar te steken. Het leven van hoofdpersonage Carly (vertolkt door Nichola Burley) draait rond streetdance. Carly's ultieme ambitie bestaat erin om het Brits kampioenschap met haar streetdance crew te winnen. Maar haar crew dreigt uit elkaar te vallen, wanneer de leider Jay (vertolkt door Ukweli Roach) en tevens Carly’s vriend opstapt. Bovendien verliest de crew haar oefenruimte. Uiteindelijk vindt de crew een oefenruimte in een naburige balletschool op voorwaarde dat zij enkele balletdansers in hun crew toelaten. In een ijltempo moeten ze de balletdansers in hun routine ingewerkt krijgen.

Dat is de beginplot voor een boeiend dansspektakel. Niet alleen is Streetdance 3D de eerste dansfilm in 3D, wat de flitsende dansmoves nog spectaculairder maakt. Ook maakt de film veel knipoogjes naar de tragedie van Romeo en Julia. Het gelijknamige balletstuk doet Carly een andere kant van ballet zien – volgens haar een nogal suffe en oncoole dansstijl. Verschillende elementen van Romeo en Julia lopen als een rode draad doorheen Streetdance 3D. Rivaliteit, schijn, tragedie en een onmogelijk lijkende liefde maken dat deze film meer in zich heeft dan kunstige danspasjes en de indrukwekkende 3D-effecten.

Ook de scene waarin een vriend voor de dance crew tot het uiterste gaat, maakt een vrolijk knipoogje naar Shakespeares tragedie. Als de grappige Eddie (George Sampson) de dansvloer opgaat in een internationale streetdancecompetitie om Carly’s dance crew uit de nood te helpen, laat hij een kant van zich zien die niemand in deze sidekick vermoedde. En hij doet dat met evenveel bravoure als dat Romeo’s beste vriend zich opofferde in een zwaardgevecht.

Streetdance 3D combineert moderne technologie met een eeuwenoud verhaal. De film knipoogt vrolijk naar de tragedie van Romeo en Julia.

Voor de Romeo-en-Julia-kenners weten enkele originele twisten in het scenario het eeuwenoude liefdesverhaal een nieuw leven in te blazen. Diverse hiphopmuziek, dansmoves die van het scherm afspatten en een wervelend verhaal met enkele klassieke ingrediënten maken van Streetdance 3D de ideale film voor de hiphop- of dansliefhebber. Wedden dat je na de film meer dan genoeg inspiratie zult hebben om zelf een dansvloer onveilig te maken?

SOS BRUSSEL

2010-04-30T14:26:00.007+02:00

Wat Rotterdam kan, kan Brussel ook.

De situatie in Brussel begint te lijken op een Lucky Lukestripverhaal. De mensen hebben nog weinig vertrouwen in de politie en de politiek. Er heerst immers een klimaat van straffeloosheid. Juweliers bewapenen zich meer en meer, om het recht in eigen handen te nemen. De politie komt net als de cavalerie in Lucky Luke haast steeds te laat.

Het zijn net Amerikaanse toestanden: burgers die waken over hun eigen veiligheid. Na verschillende gewapende overvallen is het geen wonder dat vier op de tien juweliers in de regio Brussel zich een vuurwapen hebben aangeschaft. En evenmin dat zes op de tien beweren dat wapen ook te willen gebruiken bij een overval.

Het geweld in Brussel beperkt zich vooral tot enkele buurten. Kuregem, Molenbeek en Anderlecht zijn de rotte plekken van de stad. De afgelopen maanden heeft een resem van grimmige gebeurtenissen zich voltrokken, waarvan sommige door de burgemeester van Brussel - Freddy Thielemans - worden afgedaan als faits divers. Gewelddadige overvallen op juweliers (één juwelier kwam zelfs te overlijden), een school in Anderlecht werd weggepest, een schietincident met een kalashnikov, rellen in Kuregem en Molenbeek passeerden de revue. Vorige week maandag nog werden twee agenten van de spoorwegpolitie in de val gelokt door een groep allochtone jongeren van 30 à 40 man, toen ze tussenbeide kwamen in een gevecht tussen twee jongeren in metrostation Rogier.

De veiligheidssituatie in Brussel is prioritair. Japanse bedrijfsleiders zijn zo bezorgd om de veiligheidsproblematiek in Brussel dat ze dreigen niet te investeren in onze economie. De criminaliteit in Brussel zou ook samenhangen met de stadsvlucht. Burgers nemen het recht in eigen handen en bewapenen zich tegen overvallers. Het gaat duidelijk de verkeerde kant op. Want als er steeds meer wapens opduiken, belanden we in een vicieuze cirkel van geweld.

Een oplossing voor Brussel moet haalbaar zijn. Rotterdam kende een gelijkaardig probleem in de jaren ’90. De wijk Spangen kende een gestage verloedering. De overheid heeft dan een totaaloplossing in praktijk gebracht. Drugsdelinquenten werden opgepakt, meelopers kregen een tweede kans. Ze moesten opnieuw naar school gaan, een stage volgen of een job aannemen. Daarnaast werden de huizen aangepakt, want verloederde huizen trekken nu eenmaal louche figuren aan.

Een soortgelijke aanpak is in Brussel op zijn plaats. Want wat onze noorderburen kunnen, kunnen wij toch ook? En als we Johan Leman, de voorzitter van het regionaal integratiecentrum Foyer in Molenbeek, mogen geloven, is de situatie in Brussel een stuk rooskleuriger. Hier gaat het maar om een kern van 300 jongeren die voor problemen zorgen. Tegenover 700 delinquenten indertijd in Rotterdam.

ALEBRIJES: DUIVELS FANTASEREN

2010-03-30T13:32:00.002+02:00

Nog tot 25 april trakteert het ¡Mexico! Festival in Brussel op een leuke tentoonstelling: Alebrijes. De gelijknamige fantasiewezentjes symboliseren één van de sterkste emoties, angst. Resultaat? Kleur, horror en fun.

Flitsende tanden, puntige tongen, witte hoorns, uitgetrokken klauwen en lange staarten. Duidelijk dat de alebrijes geen pluizig gevoel willen losmaken. Ook al zien de diertjes er vaak agressief uit, vind ik ze allesbehalve lelijk. De gedetailleerde kleurpatronen fascineren me. Sommige van deze kunstwerkjes lijken zelfs een ziel te hebben. Ze zien er gewoon zo af, zo uitgewerkt uit. De glazen kooien waarin ze pronken, lijken ons als het ware te moeten beschermen tegen zoveel boosaardigheid.

Mexico wordt ieder jaar overspoeld door kleurrijke dierenfiguurtjes uit hout. Maar de alebrijes – ‘fantasieën’ – staan een trapje hoger: er zit meer expressie in. Over de oorsprong van deze boosaardige beestjes doen veel verhalen de ronde. Het bekendste verhaal luidt dat de eerste alebrije midden in de jaren 1930 werd gemaakt door Pedro Linares.
Het beeldje moest de tijdens de Mexicaanse goede week verbrand worden om het volk van haar angsten te bevrijden. De alebrije symboliseerde een duivel of Judas. Het verbrandingsritueel werd jaar na jaar herhaald. Het vervaardigen van alebrijes werd zelfs een eigen ambacht, overgenomen door de gemeenschap van de kartonverkopers in Mexico-stad.

Die eerste figuurtjes werden vervaardigd van papier-maché. Op een frame in ijzerdraad of gevlochten riet werden stukjes papier of karton gekleefd en minutieus tot het kleinste detail gemodelleerd. Daarna werd de constructie met de hand beschilderd in de meest onmogelijke kleuren.

De alebrijes sloegen aan. Kort na het succes in Mexico-stad doken gelijkaardige beeldjes op in Oaxaca. Die waren evenwel in een compleet verschillende stijl en met andere materialen gecreëerd. De handwerkmensen van Oaxaca stammen uit een lange traditie van houtbewerkers. Zij sneden alebrijes uit copalhout.

Het succes van de alebrijes wordt weerspiegeld een optocht van levensgrote exemplaren. Ieder jaar in oktober vindt de Noche de Alebrijes in Mexico-stad plaats. Gedoseerde en plezierige horror, vindt curator David Asnar van het Museo de Arte Popular. De organisatoren van het ¡Mexico! Festival waren onder de indruk van dit jaarlijkse evenement. Het Mexicaanse Museo de Arte Popular had hun aandacht getrokken door de betrokkenheid van een Belgische vrouw, Marie Thérèse Hermano de Arango. Zij stimuleert de ambachtslui om hun beste stukken aan het museum te verkopen.

Inderdaad, de alebrijes werden al snel commercieel. Toch is het nooit tot een massaproductie gekomen. De stukken in het Paleis der Schone Kunsten zijn uniek, net als die in het Museo de Arte Popular in Mexico. Als je in de Hortahal van het Brusselse museum rondstruint, merk je dan ook de diversiteit van de alebrijes op. Het concept is hetzelfde, maar er zijn verschillende stijlen aanwezig. Sommige creaturen vind ik heel angstaanjagend. Zo heb je een visachtige kolos met twee skeletten in de aanslag. Andere lijken dan weer meer op betoverd kinderspeelgoed. Ik stond helemaal versteld toen ik opeens tussen al die wrede schepsels een kleurrijke varaan ontwaarde, die slagwerk speelt. Een enkele ambachtsman die zijn angsten weglacht?

The Imaginarium of Doctor Parnassus

2010-02-23T00:10:00.006+01:00

Een gokje met de duivel? Zeg maar niet te vlug nee, want het kan je onsterfelijkheid opleveren.

Ook tovenaar doctor Parnassus werd ingepalmd door de duivel. De prijs? Hij moet zijn dochter afstaan, als ze zestien wordt. Nu zwerft de tovenaar rond in een wereld die niet langer de zijne is. Hij is immers duizenden jaren oud. Met zijn kleurrijke gezelschap verleidt doctor Parnassus de mensen om hun wildste dromen te beleven. Als ze door een geheimzinnige spiegel stappen, komen ze in een fantasiewereld terecht. Maar die wereld is bitterzoet. Meestal duurt het niet lang eer de duivel op de proppen komt met een keuze. Als je verkeerd kiest, beland je in de hel. Maar als je goed kiest, beleef je het hoogtepunt van je leven en voel je je nadien intens gelukkig.

Op een avond redt het gezelschap een geheimzinnige man die onder een brug werd opgeknoopt. De gehangene. De man is een compleet mysterie. Hij weet niet meer wie hij is. Maar hij komt al gauw van pas. Hij is een geboren praatjesmaker die in geen tijd de trieste circusact weet om te toveren tot een veelbelovend succes. Is de man een zegen voor het gezelschap of een vloek? Alles verandert met de komst van de gehangene en doctor Parnassus gaat een ultieme weddenschap met de duivel aan. Misschien kan hij zijn dochter toch nog redden. Iedereen probeert het lot naar zijn hand te zetten, maar zelfs voor de duivel loopt niet alles zoals gepland.

Weetje: De gehangene werd oorspronkelijk vertolkt door Heath Ledger. Tijdens de opnames stierf hij echter aan een vergiftiging. Johnny Depp, Jude Law en Colin Farrell vielen voor hem in.

Cast: Heath Ledger, Johnny Depp, Colin Farrell, Jude Law, Christopher Plummer, Andrew Garfield, Verne Troyer, Lily Cole, Tom Waits.

Regisseur: Terry Gilliam

Genomineerd voor twee Oscars: Best Achievement in Art Direction en Best Achievement in Costume Design.

Als Berlijn je toelacht...

2009-12-15T21:35:00.014+01:00

Van winterblues naar kerstroes

Twintig jaar na de val van de muur staat Berlijn bekend als een coole stad: arm aber sexy. Maar niet alleen wie goedkoop wil citytrippen, een voorliefde heeft voor de wereldoorloogse geschiedenis of voor graffitikunst, kan zijn hartje ophalen in Berlijn. Want de Berlijners gaan ver in hun kerstliefde. Zo ver dat de Berlijnse kerstmarkten een meer dan waardig alternatief bieden voor de christmas shopping in Londen.

Sinds enkele weken heeft het hippe Berlijn zich omgetoverd in een wintersprookje. Als je enige winterblues voelt, schrijven wij het volgende Berlijnse recept voor: cultuur, shopping, bijna 60 kerstmarkten en het grootste nieuwjaarsfeest van Duitsland bij de Brandenburger Tor.

Maar de hele stad is in de ban van de kerstsfeer. Je kan een door mensen gemaakte sterrenpracht bewonderen van onder het dak van het beroemde Sony Center. Als je op de boulevard Unter den Linden wandelt lijken de lindebomen in lichterlaaie te staan. Misschien wel de mooiste lichtketting verbindt het Wittenbergplatz met de Halenzee, langs de winkels van de City West tot aan de kerstmarkt bij de Gedächtniskirche. Ook als je jezelf al een halve Berliner voelt, heb je nu de uitgelezen kans om een andere kant van Berlijn te ontdekken.

Stille nacht?

Swingende saxofoonklanken tegen een zwarte hemel. Een zee van kerstlichtjes. Een kleurenweelde van sjaals, hoeden en wanten. Vrolijke stemmen van toeristen en Berlijners die zich opwarmen met een glühwein. De zeemzoete geur van gebrande amandelen. Jongleurs en acrobaten stellen hun kunstjes tentoon. Overal zie je sterren. In deze stroom van indrukken zouden drie wijzen uit een ver land makkelijke afgeleid geraken en hun ster al vlug vergeten. Wie weet waar waren zij dan beland...

Ben jij niet op zoek naar die ene ster, maar wil jij je laten leiden door romantisch verlichte straatjes? Of ben jij nog op zoek naar geschenkjes? Berlijn telt vandaag bijna zestig kerstmarkten. De meest pitoreske vind je op de Gendarmenmarkt, aan Unter den Linden, in Spandau en in het Kulturbrauerei complex. Een unicum is de chanoekamarkt in de tuin van het joods museum. En vergeet niet de Weinachtszeitmarkt onder de tv-toren of het Postdamer Platz dat nu in volle kerstpraal gehuld is.

Praktisch
De Gendarmenmarkt
Van 23 november tot 31 december.
Zondag-donderdag 11u-22u, vrijdag-zaterdag 11u-23u.

De kerstmarkt van Spandau
Van 23 november tot 23 december.
Zondag-donderdag 11:00-20:00, vrijdag 11u-21u, zaterdag 11u-22u.

De Weihnachtszeitmarkt onder de tv-toren
Van 23 november tot 28 december.
Zondag-donderdag 12u-21u, vrijdag-zaterdag 12u-22u.

De site www.euroreizen.be/kerstmarkten/duitsland/berlijn.htm biedt promoties aan om vervoer naar en verblijf in Berlijn voordelig te combineren tijdens de kerstperiode.

Wetenschapsweetje van de week: Klimaatverandering al merkbaar?

2009-12-13T17:20:00.003+01:00

De gemiddelde temperatuur van onze aardbol zal pieken in 2010, aldus de Britse Meteorologische Dienst (Met Office). It’s getting hot in here en nee, het ligt niet aan u. Of juist wel?

De klimaatwetenschappers van de Meteorologische Dienst voorzien het volgende weerplaatje in 2010: een gemiddelde van 14,58 ºC, dus 0,58 ºC boven het lange-termijngemiddelde van 14,0 ºC. De klimaatverandering is niet de enige schuldige, beweren zij. Ook een gematigde opwarming van de tropische Pacifische Oceaan zou de wereldtemperaturen normaliter opdrijven.

Totnogtoe was 1998 het warmste jaar dat de metereologen optekenden. De thermometer wees toen gemiddeld 14,52 ºC aan.

Ligt het aan ons?
“In 2010 wordt een globale temperatuur verwacht van bijna 0,6 ºC boven het lange-termijngemiddelde van 1961 tot 1990”, volgens een verklaring van de Meteoroloische Dienst. “Toch is een recordpiek in 2010 geen zekerheid.” Alsnog kan een grote vulkaanuitbarsting de wereldtemperatuur van slag brengen. Of een extreme El Nino-conditie (het opwarmen van de oostelijke Pacific die hitte vanuit de diepe oceaan vrijmaakt in de atmosfeer, waardoor globaal de temperaturen stijgen), zoals in het huidige recordjaar, 1998.
Sinds 160 jaar is het eerste decennium van onze eenentwintigste eeuw is al veruit het warmste geweest, beweerden de Meteorologische Dienst en de Wereld Meteorologische Organisatie eerder deze week. 2009 was ook al een recordjaar. Door El Nino en het broeikaseffect stootte 2009 naar de top 10 van de warmste jaren, legden de organisatie uit. El Nino kunnen we niet beïnvloeden, het broeikaseffect wel.

Wat kunt u zelf doen om het klimaat te redden? Onze noorderburen kwamen tot 45 simpele tips.

BRON: BBC news.

Behoed je voor de bloggerkoorts

2009-12-13T15:48:00.003+01:00

Medebloggers opgepast! Al een tijdje heb ik het vermoed,
maar nu weet ik het zekerder dan ooit
Een geheimzinnige kwaal treft ons, journalistiekstudenten en andere bloggers, genadeloos.

Op zich is iedereen wel eens inspiratieloos.
Maar zo’n lange tijd non-bloggen overkwam je nog nooit.
Aan bloggertrots heb je al lang ingeboet.

Het zweet parelt op je voorhoofd bij de gedachte aan een minder bericht.
Na weer een dag niets geblogd, bekruipt het schuldgevoel je onverhoeds.
Ik waarschuw je voor de bloggerkoorts!

Nooit vind je de tijd meer om te bloggen. Er is zoveel te doen: een schooltaak, een examen, een verjaardagsfeestje, nog een interview, weer een schooltaak, enzovoorts.
Je muze lijkt zoek. Geestrijke drank, dat had je gedacht.
Zelfs geen column, interview of gekheidje kan er vanaf, zelfs geen gedicht.

Er is maar één recept:
Gekke dingen doen.
Iets schrijven wat enkel voor jezelf bedoeld is,
hoe onnozel ook.
En wanneer het te gek is voor woorden
weer posten op je blog.

Want het leven is aan de bloggers!

Het hart op de tong: de zin en onzin van Facebookgroepen

2009-11-27T12:57:00.001+01:00

Wat zijn de zin en onzin van Facebookgroepen? Ik wil het graag van jullie weten.

DE LAATSTE WEEK GAAT IN VAN TENTOONSTELLING OVER STRAATBENDES VAN KINSHASA

2009-11-24T00:33:00.000+01:00

Waar de straatkinderen van Kinshasa
hun hoofd neerleggen is hun thuis

“De slaap neemt geen plaats in.” Zo luidt de naam van een tentoonstelling over de straatbendes van de Congolese hoofdstad Kinshasa. Foto’s, schilderijen, collages, een video en geluidsfragmenten illustreren het leven van alledag op straat. Morgen start de laatste week waarop je ze nog kan bewonderen in hartje Brussel.

Uit pure fascinatie kwam Kristien Geenen als fotografe en antropologe bij het onderwerp straatkinderen terecht. Zij had er veel over gehoord, maar wou een heel praktisch beeld van het leven op straat vormen. Slapen, eten, koken, de was en de plas, ... Het gebeurt allemaal buiten. Hoe doen die kinderen dat? “De slaap neemt geen plaats in” is het antwoord op een van de vragen. “Daarmee bedoelen ze in feite dat je je overal kan neerleggen om even te slapen. Zoiets als wherever I lay my head, that ’s my home. Het is iets wat de straatkinderen zelf vaak zeggen. In die mate dat het zelfs werd opgepikt door een zeer bekende zanger in Kinshasa, Werra Son. Die heeft er dan een liedje rond gemaakt met de naam Chantal”, verduidelijkt Kristien Geenen. “De straatkinderen zelf waren heel trots zo’n beroemde zanger te beïnvloeden.”

Kristien Geenen zocht om haar beeld van het straatleven op te klaren, contact met drie Kinoise straatbendes: City Bagdad, Las Vegas en Cinque Etoiles. Beetje bij beetje namen ze haar in vertrouwen. Kristien Geenen schetst het leven van de straatbendes doorheen haar tentoonstelling. Zij nam zelf documentaire foto’s, maar dit is niet het enige beeldmateriaal van de tentoonstelling. Zij nodigde bevriende, populaire schilders uit Kinshasa uit om doeken te maken rond het thema straatkinderen. Geluidsopnames van de straatbendes zelf mochten ook niet ontbreken. Geïnteresseerden kunnen hun honger verder stillen met de begeleidende catalogus. Deze diept het thema “straatkinderen” verder uit en plaatst het in een bredere context. Wij bieden alvast een voorsmaakje op de tentoonstelling.

Klik hier voor een verhelderend interview van Kristien Geenen op radio Klara.

“DE SLAAP NEEMT GEEN PLAATS IN”

Koninklijke Vlaamse Schouwburg (KVS), Lakensestraat 146, Brussel

Einddatum: 28 november 2009

Dinsdag t/m zater, telkens van 12u - 20u

Fotografie: Kristien Geenen

Schilderkunst: Chéri-Cherin, Shula, Mfumu'Eto I, Sim Simaro, Sapin, Chéri-Benga, Sam-Ilus, JP Mika, JP Kiangu, Bompini, Teka, Lukawu, Trésor-Cherin, Claude Bosana, Mayamba, Alfi-Alfa, Tuyindula, Tambwe, Ange Kumbi, Sim Nsingi en Djocky-Star

Beeldende kunst: Botalatala

Muzikale omlijsting: bendes Las Vegas, City Bagdad en Cinq Étoiles, en muziekgroep C'est ça Musica

De begeleidende publicatie verdiept de reflectie over het centrale thema van de tentoonstelling. Aanzet is het wetenschappelijk onderzoek dat fotografe/antropologe Kristien Geenen voerde naar straatbendes in Kinshasa, meer bepaald naar de manier waarop deze met de publieke ruimte omgaan. De bijdragen plaatsen het geheel in een ruimere context. Ze geven duiding bij onderwerpen als Congolese (straat)jongeren, populaire schilderkunst en de stad Kinshasa. De auteurs zijn Lieve Joris, Yoka Lye, Filip De Boeck, Joseph Ibongo, Didier Katende en Kristien Geenen. Hoofdredacteur is Jan Geenen. In deze uitgave van Academia Press zijn eveneens de tentoongestelde werken opgenomen (de geluidsfragmenten uitgezonderd).

De catalogus is te koop in boekhandels Academia Press, KVS, in KULeuven (secretariaat Antropologie) en in CIMIC Mechelen.

‘De slaap neemt geen plaats in’ is een project van Kristien Geenen met medewerking van KVS, vzw Pongi, CIMIC (Centrum voor Intercultureel Management en Internationale Communicatie) en ARAP (Atelier des Recherches des Peintres Populaires).

De psycholoog, een gedachtenlezende held?

2009-11-04T22:45:00.000+01:00

Op Facebook bestaat tegenwoordig een groep met de naam

"Yes, I'm an psychologist. No, it
doesn't mean I can read your mind."

Niet zo vreemd, want wat zijn de meest gestelde vragen van anderen (niet-psychologen), als je ook maar iets met psychologie te maken hebt?

Kan je mijn gedachten lezen? Bij uitbreiding: Waar denk ik nu aan?

Oei, nu moet ik oppassen wat ik zeg, want jij gaat mij analyseren, toch?

Oh wat kan je dan zeggen over mijn persoonlijkheid? (Een vraag die typisch gesteld wordt door mensen die je de eerste keer ontmoet.)

Psychologen doen veel mensen blijkbaar denken aan Matt Parkman, de politieman van de scienceficition-dramareeks Heroes. In deze serie blijken gewone mensen speciale gaven te hebben en denken ze daarmee de wereld te kunnen redden van allerlei doemscenario’s zoals een ontploffende wereldstad. De gaven gaan van spontane regeneratie, vliegen, teleportatie tot ... gedachtenlezen, een eigenschap die leken soms toeschrijven aan psychologen.

Toegegeven, het zou heel handig zijn als psycholoog over deze gave te beschikken. Je zou je cliënten compleet doorgronden en ze begrijpen nog voor ze je wat vertelden. Maar als in een reeks zoals Heroes, gedachten lezen behoort tot een schare van bovenmenselijke powers, hoe halen gezonde mensen het dan in hun hoofd dat een gewone sterveling een dergelijke prestatie zou kunnen neerzetten? Al gaat het om een psycholoog :p.

Misschien betekent dit dat psychologen eenvoudigweg een goede reputatie hebben. Want ze doen veel moeite om hun cliënten te begrijpen. Ze gissen naar onderliggende vragen, proberen inzicht te krijgen in gevoelens, proberen gedachtengangen en patronen te verklaren. Een goede psycholoog zal inderdaad veel te horen krijgen van een cliënt: Dat bedoelde ik nu precies! Wie weet is er toch een soort zesde zintuig in de ontwikkeling...

? En wat denk jij ervan? Lijken psychologen halve paranormalen, laten ze geen noemenswaardige indruk na, of hebben ze nog veel te leren? Meld het aan Losse tongen.

This may be funny (or not)

2009-11-03T14:39:00.000+01:00

Wat hebben een journalist en humor gemeen? Ze kunnen niet iedereen plezieren. Het is alombekend dat niet iedereen hetzelfde gevoel voor humor heeft. Je hebt misschien zelf al eens zo’n genant moment meegemaakt waarop je dacht – met de nadruk op dacht – hilarisch te zijn, maar je gesprekspartner je aankeek met een groot vraagteken in de ogen.

De zelfmoordkonijntjes van Andy Riley zijn misschien zo’n voorbeeld van humor die niet iedereen kan smaken. Denk aan hardnekkige voorvechters van dierenrechten. Alhoewel, ik moet bekennen dat ik voorbije zondag op de boekenbeurs de verleiding niet kon weerstaan mezelf “The bumper book of bunny suicides” aan te schaffen. Ook al heb ik niets tegen konijnen. Integendeel, ik laat mezelf onder geen beding konijn voorschotelen. Maar de schattige langoortjes die op creatieve wijze volharden in hun doodswens en daarbij alle mogelijke middelen uitproberen, hoe waanzinnig ook, kunnen steeds op mijn sympathie rekenen. Ze zullen onverbiddelijk hun laatste adem uitblazen door bijvoorbeeld zichzelf als kreeft te vermommen in een visrestaurant, tijdens het inladen van de ark van Noach lekker luierend achter te blijven, of zich te verstoppen om aangestoken te worden door de Olympische vlam.

Gek genoeg zijn zelfmoordende konijnen in staat een grijze dag op te fleuren. En ik ben niet de enige met deze op het eerste zicht vreemde hersenkronkel. De boekjes konden rekenen op veel positieve commentaren. Zo schreef de Independent over het bumper book 'highly inventive and very funny rabbit despair. It should cheer you up no end.' Ook heb ik gehoord dat ze jaren geleden een populair kerstcadeautje zouden geweest zijn. Beter niet te geven aan je depressieve medemens, natuurlijk.

Maar voor al wie meer wil van de fluffy langoren die het leven simpelweg voor bekeken houden, klik hier voor The best of … De zelfmoordkonijntjes.

De onbedwingbare drang tot expressie

2009-10-30T12:57:00.000+01:00

Vindingrijk als hij is, vindt de mens steeds nieuwe communicatiemiddelen uit. Om meer gehoord te worden, door nog meer mensen.
Internet leek dè oplossing bij uitstek. Sommige dingen blijken gemakkelijker ‘gezegd’ via internet. Een impulsieve klik op de muis en de boodschap die je nooit over je lippen zou krijgen, komt er toch uit. Op een computerscherm.

Niemand, maar dan ook niemand in deze westerse wereld, zou de stelling tegenspreken dat internet de wereld voorgoed veranderde. Ook Andrew Sullivan niet.
In Why I blog vertelt deze verwoede blogger hoe hij zelf met internetjournalistiek begon. Na zijn eigen website volgde zijn eigen blog en de o zo herkenbare vraag: Wat zet ik er in hemelsnaam op? Hoeveel toon ik anderen – soms bekenden, soms onbekenden – van mezelf? Want onvermijdelijk ga je over jezelf schrijven. “Since you are a relatively fixed point in this constant interaction with the ideas and facts of te exterior world.”

Bloggen roept zoveel vragen op, zoals: wat is het psychologische effect van bloggen? Het is algauw een verslaving. “For bloggers, the deadline is now.” Je kunt om het even welk moment een nieuw bericht op je blog posten. Het geeft een kick om je eigen woorden ‘de ether in te sturen’ met niets anders dan een computer. Tegelijkertijd confronteert een blog je met je angsten: de angst om jezelf te veel bloot te geven, de angst om iets slechts te geven en de angst voor negatieve reacties tot de angst om niet gelezen te worden. Niettemin bestaat op internet een zee van blogs. De ene al wat vernieuwender dan de andere.

Op vlak van vernieuwing heeft Mr. Sullivan me wakkergeschud:
“The role of a blogger is similar to the host of a dinner party. He can provoke discussion or take a position, even passionately, but he also must create an atmosphere in which others want to participate.”
Een taak die de blogger door de specificiteit van zijn medium gemakkelijker ter hand kan nemen dan de columnist in krant of weekblad.

Ik ben vastbesloten om meer die richting in te gaan. Ik wil reacties uitlokken en ik moet nog ontdekken hoe ik deze blogomgeving – en mijn schrijven? – kan aanpassen om dit te bereiken. Misschien niet zo simpel voor iemand die niet alles kan toevertrouwen aan de afstandelijkheid van het computerscherm en soms bewust pen en papier terug opzoekt. En gewoon was te schrijven zoals dat vroeger meer gebeurde: bedoeld om te lezen en niet om direct op te reageren. Maar het is een experiment dat ik moet aangaan. In een wereld van gsm’s, i-phones en skype moeten we toch allemaal met de vernieuwing meegaan, niet? Toch kan ik het gevoel niet kwijtraken dat we met de vernieuwing de vroegere voordelen riskeren te verliezen. Zoals wanneer je per uitzondering gsmloos op straat rondloopt en ineens constateert dat het straatbeeld onherroepelijk is veranderd. Want het is een eeuwigheid geleden dat je nog een telefoonkotje hebt gezien.

Every dog has his day

2009-10-27T17:17:00.000+01:00

Een mens heeft doorgaans niet veel nodig om op te beuren. Dat bewijst deze hond met zonnebril. Hij heet BonHomme. Als je regelmatig in Brussel komt, is hij je waarschijnlijk al eens opgevallen. Tegenwoordig vertoeft BonHomme meestal aan de beurs. Elke keer dat ik hem voorbij wandel, ontsnapt mij een glimlach en stijgt mijn humeur met enkele graden.

In ieder geval ben ik ervan overtuigd dat de opgewekte uitstraling van het brave beest op een doordeweekse, grijze dag meer geld in het laatje brengt dan dat de gemiddelde Brusselse bedelaar verdient. Maar niet getreurd, want “every dog has his day”.

Ironie...

2009-10-19T22:32:00.000+02:00

Een kot op de vierde verdieping. Ik moet toegeven dat ik er mijn twijfels bij had. Zwakke wel te verstaan, want schoon uitzicht op de basiliek van Koekelberg en vlakbij de keuken.
Even dacht ik eraan dat het wel lastig verhuizen zou worden, omdat er ook geen lift is. Maar dat obstakel is gauw overwonnen. En op de vierde verdieping heb je niet zo’n last van het straatlawaai. Mooi meegenomen dus.

Ondertussen ben ik bezig met het researchen van een artikel over de toegankelijkheid van Europese steden voor personen met een functiebeperking. Blijkbaar besloot het universum dat een dergelijk artikel en een Brussels kot op de vierde verdieping een uiterst geschikte combinatie zou opleveren voor... een plotwending.

Vorige week heb ik mijn enkel verstuikt. Een week lang mag ik op krukken lopen. Toeval wil dat ik juist op weg was naar zee op weekend. Op zich niet zo speciaal, maar ik ging daar wel een groep vrienden met een fysieke handicap terugzien. Pure ironie. Het was de ideale groep om te interviewen voor mijn artikel. Ineens wat werk gespaard. Dat weekend is helaas in het water gevallen.

Maar nu mag ik zelf ondervinden hoe het zit met de toegankelijkheid van Brussel. Misschien moet ik maar stoppen met schrijven over mijn eigen ervaringen, voordat ik volgende week de enige overlevende van een treinramp word. Ik beloof hierbij plechtig dat mijn volgende blogbericht over iets of iemand anders zal gaan. Hopelijk wordt mijn leven dan weer wat minder spannend.

Recipe for disaster

2009-10-12T20:54:00.000+02:00

Woensdagavond. Je besluit dat het echt wel hoog tijd wordt om Brussel wat beter te leren kennen. Daarom ga je met een kotgenootje op café. Het café dat je op oog had, vind je echter niet. Op straat regent het dat het giet, dus ga je maar een ander bekend café binnen.

Dan tekent zich in een tijdspanne van een kwartier het volgende tafereel af:

Je gaat vlak naast elkaar zitten aan een tafeltje, omdat de akoestiek het geluid niet ver genoeg draagt om tegenover elkaar te gaan zitten.
Je legt je spullen vlak (!) naast je op de bank. In je haast om op café te gaan heb je niets uit je portefeuille gelaten en heb je ook al je sleutels bij.
Er komt een vriendelijk lachende kerel naar jullie toe.
Die kerel spreekt je aan in het Frans. Hij gaat mee aan jullie tafeltje zitten.
Je heb niet veel zin in een gesprek met een vreemde, maar je bent te beleefd om hem weg te sturen.
De kerel begint steeds vervelender te doen en schuift met zijn been tegen je aan, je trekt weg, kijkt met een hulpvragende blik naar je kotgenootje en…
zonder dat je het gemerkt hebt, is je handtas weg!

Een uur later pas merk je dat je iets kwijt bent.

Resultaat: Dagenlang ben je bezig de schade te herstellen die dat onmens met zijn lange vingers heeft toegebracht in minder dan een kwartier tijd. Sloten vervangen, langs de gsm-winkel gaan, langs de gemeente, de bank, …

Reacties welkom! Weten jullie een techniek om ongure figuren te screenen? En hoe stuur je vervelende mensen op de snelste, gemakkelijkste of origineelste manier weg?

Van sprookjesprinses tot presidentsvrouw: het schoentje past

2009-10-10T20:29:00.000+02:00

Studeren is… dingen doen die je nooit uit jezelf zou doen, bijvoorbeeld iets over schoenen schrijven. Wat kan ik daar in godsnaam over vertellen? Zoals elke vrouw word ik regelmatig verleid om van tijd tot tijd een schoenwinkel binnen te stappen, maar hoe kan ik nu iets amusants, interessants of grappigs over schoenen verzinnen? Het is een tamelijk banaal onderwerp.

Hoe kom ik dan bij schoenen? Als inspiratie voor een artikel moesten we uit verschillende persmappen kiezen gaande van make-up tot mode. De hele klas snelt onmiddellijk naar voor in de hoop op een leuk onderwerp en bladert druk door de verschillende mappen. Nu ja mappen. Het gaat van geniete bundeltjes papier tot kleurrijke solide mappen met een cd-rom erbij. Zo zie je dat de crisis overal zijn gevolgen op heeft.

Voor mij ligt zo’n simpel bundeltje papier waar niemand anders aandacht aan besteedt. In het hoekje staat een frivool hartje met de tekst “Lady” erop. Nonchalant valt mijn blik op de titel: “Cinderella stands tall on heels and becomes a lady!”
Cinderella, glimlach. Als kind werd ik meer dan eens begeesterd door verhalen over verre oorden, magie en zonderlinge figuren. De verhalen die steeds aangekondigd werden met de woorden “Er was eens”. Sprookjes, dat moet toch een aparte insteek zijn voor een artikel.
Geen andere map of bundeltje papier trok spontaan mijn aandacht, dus ik stelde me tevreden met Cinderella.

Assepoester: een arm meisje dat met de hulp van een toverfee verandert in een prinses, een prins verleidt en haar schoentje verliest op zijn bal. Pas wanneer het schoentje past, kan zij een lang en gelukkig leven tegemoet gaan. Als een simpele schoen zo’n cruciale rol kan spelen in een sprookje, hoe belangrijk zijn schoenen dan voor een vrouw?

Enkele statistieken. De gemiddelde vrouw spendeert tijdens haar leven drie maanden van haar leven en 120.000 euro aan schoenen, aldus een onderzoek dat het Britse vrouwenblad Grazia uitvoerde. Die investering zou in een vrouwenleven gemiddeld 800 paar schoenen opleveren.
De liefde voor schoenen gaat zover dat vrouwen zelfs op eten zouden besparen, mocht hen dat in staat stellen dat dure paar schoenen te kopen dat eigenlijk boven het toegestane budget valt.

Een extreem voorbeeld. Gisteren haalden de schoenen van Imelda Marcos de aandacht van de media. Deze gewezen presidentsvrouw van de Filippijnen bezit de indrukwekkendste verzameling schoenen ter wereld. Zo’n luttele 3000 paar. Deze collectie haalde het nieuws toen orkaan Ketsana dreigde een flink deel van Imelda’s schoenen te ruïneren. Zo’n achthonderd paar zijn namelijk tentoongesteld in het Marikanamuseum van de Filipijnse hoofdstad Manilla. De Manillaanse straten liepen onder. Het museumpersoneel moest in allerijl de collectie naar een hogere verdieping verhuizen. Ik had niet graag in hun schoenen gestaan, maar hun inzet werd beloond. De gehele collectie was gered.

Wat bracht Imelda Marcos ertoe zo’n excessief aantaal schoenen te kopen? Ze hield steeds vol dat haar extreme schoenenaankoop geen hebzucht was.

"Ik moest wel een ster zijn, voor de armen. Ik bracht zo wat licht in hun leven."

De echte reden zal dichter aanleunen bij de vaststelling van Armin Falk, professor aan de universiteit van Bonn: kopen kan als een drug inwerken op de hersenen. Schoenen kopen stimuleert namelijk het pleziercentrum in de hersenen.

Steeds meer begin ik te denken dat schoenen misschien dan toch niet zo banaal zijn. Volgens het Britse blad Garzia zou zelfs een date met de zogenaamde “sexiest man alive”, George Clooney, niet op kunnen tegen het perfecte paar schoenen. Of wil dat gewoon zeggen dat George Clooney ondertussen van zijn voetstuk is gevallen? Misschien knelt daar het schoentje…

De tongen zijn losgekomen...

2009-10-07T13:23:00.000+02:00

"Originality is... a by-product of sincerity", schreef dichteres Marianne Moore. Daarom zal deze blog gaan over dingen waar ik echt mee bezig ben.

Mijn leven heeft een serieuze ommezwaai genomen, toen ik besloten heb journalistiek te gaan studeren in Brussel. Je zal dus nog meer horen over het ware gezicht van Brussel en de journalistieke praktijk achter het romantische plaatje van op avontuur gaan, de wereld te ontdekken en aan iedereen verslag uit te brengen.

Ik ben gefascineerd door de verhalen achter de verhalen. Het moment waarop mensen zich op hun gemak voelen bij elkaar en zich durven te laten zien zoals ze werkelijk zijn. Wanneer de maskers afgaan.

Soms is de realiteit lelijk. Brussel is niet alleen een mengelmoes van talen en culturen, maar ook van arm en rijk. Tegelijkertijd is het leven in Brussel wondermooi. Er valt zoveel te beleven. De stad gutst van het leven. Achter elke straathoek kan je een verhaal verwachten.
Het startschot is gegeven, de tongen zijn losgekomen...